Księżyc i Piramidy

W marcu 2008 r., krakowskie Wydawnictwo Dobry eBook opublikowało (w formie elektronicznej),

moją książkę pt. Księżyc i piramidy. W pracy tej prezentuję hipotezy, które mogą okazać się kluczem

do wyjaśnienia kwestii powstawania piramid egipskich, prekolumbijskich i wszystkich

struktur megalitycznych rozsianych po całym świecie. Mam nadzieję, że przedstawione hipotezy

okażą się trafne – jeśli tak, to tym samym tajemnice piramid egipskich i megalitów zostałyby

wyjaśnione – zaś historii starożytnej przybyłaby nowa epoka – epoka megalitów.

Pełna wersja dostępna jest w Wydawnictwie Dobry eBook. Książkę można nabyć pod adresem:

Prawdopodobnie było tak: – ok. 13 500 lat temu, na orbicie Ziemi pojawił się Księżyc, powodując że Ziemia oddaliła się

od Słońca. Na skutek ochłodzenia ogromnej zawiesiny pary wodnej znajdującej się w atmosferze Ziemi od setek tys. lat,

spadła ona na naszą planetę w postaci gigantycznego deszczu, zaś w obszarach okołobiegunowych, w postaci

gigantycznego gradu. W ten sposób utworzyły się ogromne, dochodzące do 3 km grubości, czapy lodowe,

które spowodowały zagładę mamutów w Ameryce, w Szwecji i na Syberii. Na Alasce, przez którą przebiega koło

podbiegunowe wyginęły m.in. ogromne, ok. 4 metrowe wielbłądy, konie, osły, tygrysy i lwy.

Tymczasem Księżyc przybliżał się do Ziemi, wprawiając ją jednocześnie w coraz szybszy ruch dobowy, którego Ziemia

wcześniej nie posiadała. Im bardziej Księżyc zbliżał się do Ziemi, tym szybszy stawał się ruch obrotowy planety wokół jej osi.

w W III tysiącl. p.n.e. Księżyc znajdował się już bardzo blisko Ziemi – na orbicie geostacjonarnej, która była jednocześnie

okresem grawitacyjnego przesilenia Ziemia–Księżyc. Ogromne przyciąganie bazaltowych i granitowych skał Księżyca

na analogiczne skały ziemskie spowodowało w ogólności znaczne zmiękczenie wszystkich skał na powierzchni Ziemi.

Materiał skalny na powierzchni Ziemi stał się na tyle miękki, że można go było z dziecinną łatwością obrabiać

Na przebieg takich właśnie wydarzeń wskazują wyniki badań naczyń kamiennych w starożytnym Egipcie.

„Prowadzone na terenie Egiptu, od czasów Napoleona, badania archeologiczne pozwoliły wielu muzeom świata uzbierać

imponujące kolekcje eksponatów. Jedną z licznych grup zabytków stanowią naczynia kamienne wykonane ze skał

krystalicznych. Ich liczba szacowana jest na około 30 000 egzemplarzy. (…) Surowce użyte do produkcji naczyń to takie

skały magmowe i metamorficzne jak: bazalt, granit, porfir, dioryt oraz serpentynit i in. (…) Różnorodność form naczyń jest

imponująca, zaczynając od płaskich tac, mis, dzbanów kończąc na skomplikowanych formach. Sposób ich obróbki

i precyzja wykonania są godne podziwu. (…) Omawiane naczynia kamienne datowane są na lata 3200–2500 p.n.e.”

Naczynia kamienne wytwarzano w tym samym okresie także w wielu innych rejonach świata, jednakże ani wcześniej ani później

naczyń z twardych kamieni nigdzie już nie wytwarzano, co wskazuje na księżycową przyczynę wytwórczości naczyń

z twardych kamieni, ponieważ nie można ich efektywnie skrobać nawet rylcem diamentowym.

E P O K A M E G A L I T Ó W

KSIĘŻYC NA ORBICIE GEOSTACJONARNEJ

Okres gładzony – 3200-2500 r. p.n.e.

Okres dłubany – 2500-2200 r. p.n.e.

Rzeźby skalne gładzone (normalne)

Księżyc wchodzi na orbitę geostacjonarną ok. 3200 lat p.n.e. Tę datę otrzymujemy na podstawie badań naczyń z twardych skał w Egipcie. w Twarde skały zmiękły na tyle, że są ręcznie obrabiane kamiennymi rylcami.

Skały będą stale mięknąć przez tysiąc lat, aż do końca epoki megalitów.

w Powstaje monumentalna architektura kamienna niemal na całym świecie, np. wszystkie piramidy w Ameryce, Egipcie, Sudanie i Azji. Bazaltowy Monument Kailasa w Indiach. Granitowe miasto Machu Picchu i bazaltowa Świątynia Słońca w Cuzco, w Peru, zostają wyskrobane i wyrzeźbione rylcami kamiennymi – bez znajomości żelaza.

Wyrzeźbienia dłubane (najczęściej destruktywne)

Około 2500 lat p.n.e. kończy się wytwórczość naczyń z twardych skał. Tę datę otrzymujemy na podstawie badań wytwórczości naczyń z twardych skał w Egipcie. w Otóż ok. 2500 lat p.n.e. stało się światowe nieszczęście. Skał nie można już było rzeźbić i obrabiać normalnie, ponieważ stały się one zbyt miękkie. Dotychczasowe monumenty wyrzeźbione w całości lub częściowo zostają często brutalnie oszpecane nowym, z konieczności, rodzajem wyrzeźbień – wyrzeźbieniami dłubanymi.

w mozaika dłubana w mozaika cegiełkowa

Skały są ekstremalnie miękkie

w mozaika schyłkowa

w spieczone skały

Zmierzch epoki megalitów – katastrofa

2200 lat p.n.e.

Księżyc opuszcza orbitę geostacjonarną – skały stają się twarde, a ich obróbka niemożliwa. Wszystkie prace kamieniarskie na świecie zostają nagle przerwane w Dopiero, kiedy Księżyc ustabilizował się na obecnej orbicie, w synchronizacji z Ziemią, dni w roku osiągnęły swoją stałą, maksymalną liczbę: ok. 365. Nastąpiło to ok. 500 lat po roku 2200 p.n.e. Wtedy dopiero powstaje pierwszy kalendarz księżycowo-słoneczny – tzw. kalendarz babiloński, w okresie panowania Hammurabiego. w Pyły (i być może para wodna) unoszące się od stuleci w powietrzu opadają na ziemię – ukazuje się słońce, powstają wielkie pustynie na ziemi. w Około 2155 r. p.n.e. – następuje susza i głód w Egipcie (i Etiopii) – kryzys cywilizacyjny i kres Starego Państwa. w Przypuszcza się, że północna Mezopotamia została wyludniona w tzw. „okresie postakadyjskim“, obejmującym ostatnie dwa stulecia III tys. p.n.e. Okres ten uważany jest za tzw. „wieki ciemne”, w trakcie których nastąpił kryzys cywilizacyjny wywołany zmianami klimatyczno–środowiskowymi.

1. Bazaltowa piramida Tazumal, Salwador. Jedna z nielicznych piramid na świecie, na której w znacznej części zachowała się

pierwotna rzeźba gładzona. Jednakże pewne fragmenty tej piramidy zostały oszpecone rzeźbą dłubaną. Tarasowe, zupełnie

gładkie fragmenty powierzchni monumentu wyjątkowo dobrze dowodzą, że piramida nie jest budowlą, lecz rzeźbą skalną.

Ludzie epoki megalitów nie potrzebowali ani żelaza, ani utwardzanej stali aby wyrzeźbić w litej bazaltowej skale dużą piramidę.

Po prostu skrobali skałę, kamiennym rylcem, jak glinę lub ser. Uważa się, że piramida została zbudowana

przez Majów ok. 900 r. n.e. 2. Ta sama piramida z fragmentami zniszczonymi mozaiką dłubaną. więcej

1. Sun City. Południowa Afryka. Skała bazaltowa. Niewyskrobane pozostałości skalne z okresu gładzonego dowodzą,

że architektoniczne struktury kamienne rzeźbiono bezpośrednio w litej, naturalnej skale. Ściana po lewej stronie zdjęcia,

2. Chiński Mur, Badaling, Chiny. 2005. Bazalt. Niedokończona niwelacja ściany Chińskiego Muru. Niewyskrobane pozostałości

skalne zalegające na ścianach Chińskiego Muru ujawniają m.in., że mur nie został zbudowany, lecz wyrzeźbiony. więcej: Chiński Mur

3. Matera, Włochy. 2005. Megalityczne miasto skalne z III tysiącl. p.n.e. Wszystkie struktury megalityczne (włącznie z piramidami)

zostały wyrzeźbione w litej skale. Następnie zostawały one często (ale nie zawsze) mozaikowane w imitację kamieni,

lub bloków skalnych. Rzeźbienie wszystkich megalitycznych struktur, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie

materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Foto: Niewyskrobane pozostałości skalne zalegają na ulicach

i wysoko na szczytach megalitycznych monumentów. Świadczy to, że miasto nie zostało „zbudowane”,

lecz wyrzeźbione w litej skale. Gdyby miasto zostało zbudowane, to tego rodzaju olbrzymie bryły litej skały nie mogłyby

1. Bazaltowa Świątynia Słońca, Coricancha, Cuzco, Peru. Świątynia została wyrzeźbiona w całości, w litej skale bazaltowej,

w III tysiącl. p.n.e. „Świątynia Słońca” jest dowodem na to, że w prekolumbijskiej Ameryce można było obrabiać skały

bazaltowe, granitowe i inne, bez znajomości żelaza. Wskazuje to jednoznacznie, że skały musiały być na tyle miękkie,

że były podatne na obróbkę narzędziami kamiennymi. Nie mogło być tak, że Inkowie, bez znajomości żelaza,

obrabiali-wykuwali na wielką skalę skały bazaltowe i granitowe, za pomocą swoich narzędzi z brązu i miedzi.

Innego wytłumaczenia być nie może, ponieważ skały granitowej i bazaltowej nie można efektywniw skrobać nawet

2. Bazaltowy Zamek w Edynburgu, Szkocja. Megalityczny monument wyrzeźbiony w wysokiej (ok. 80 m), bazaltowej górze

w III tysiącl. p.n.e. Po lewej stronie – motywy architektoniczne wyrzeźbione na gładko, w okresie gładzonym.

Po prawej stronie – przerzeźbienia mozaiką dłubaną, charakterystyczną dla epoki megalitów. Creative Commons

3. Bazaltowy Zamek w Edynburgu, Szkocja. Wielkie bryły niewyskrobanych pozostałości skalnych zalegają

w wielu częściach zamku, także na jego szczytowych, dachowych fragmentach. Dowodzi to, że zamek

został wyrzeźbiony w skalnej górze, nie zaś zbudowany z bloków skalnych, głazów lub kamieni.

Kiedyś usiłowałem skrobać granitową skałę diamentem przemysłowym, który jest prawdziwym diamentem,

lecz nie oszlifowanym. Okazało się, że efektywne zeskrobywanie materiału skalnego z granitowej bryły jest niemożliwe.

Diamentem możemy wyskrobać w granicie jedynie cieniutkie kreseczki. Jeśli uświadomimy sobie, że rzeczywiście nie jest

możliwe ręczne obrabianie twardych skał żadnym minerałem, to nic nie stanie na przeszkodzie, aby przyjąć, że tysiące

struktur architektonicznych z twardych skał, rozsianych po całym świecie, są dowodem i świadectwem tego,

że w epoce megalitów skały były na tyle miękkie, że można je było obrabiać jakimś minerałem, który także zmiękł,

2. Piramida Chefrena, Giza, Egipt. Rzeźba wykonana w wapiennej górze. W wielu miejscach piramidy nie ma nawet mozaiki

imitującej bloki skalne. Kilkudziesięcio-metrowy fragment drugiego tarasu (widoczny na zdjęciu) pozostał niewymozaikowany,

co m.in. uwidacznia, że piramida nie została zbudowana z kamiennych głazów układanych jeden na drugim, lecz jest rzeźbą

wykonaną w monolitycznej skale. Zdjęcie przeczy również, że piramida została zbudowana z ok. 2,5 tonowych bloków skalnych.

Piramida Chefrena, Giza, Egipt. 2006. W tle Piramida Mykerinosa. Rzeźby w monolitycznych skałach. Wysoką,

ok. 10–metrową, ścianę skalną rzeźbiono na gładko z podobną łatwością jak glinę. Nie przez budowanie, lecz poprzez

permanentne niwelowanie skalnego terenu wokół piramid uzyskiwano w rezultacie ich większe rozmiary.

Nie są to kamieniołomy, z których pozyskiwano rzekome bloki skalne na budowę piramidy, lecz niwelacja terenu skalnego

przerwana ok. 2500 lat p.n.e. Wysokość piramidy zależała często od tego, do jakiego poziomu sięgnęła niwelacja

Na zdjęciu: Dziesięciometrowej wysokości ściana wyskrobana w litej skale obok piramidy Chefrena. Wydaje się,

że niwelowanie terenu skalnego było jedną z łatwiejszych metod obróbki skały – po prostu pchano przed sobą duży

(płaski u spodu) granitowy, lub inny głaz skalny, dochodzący do ok. 3 tony, szorując nim powierzchnię niwelowanego terenu.

Podobnie jak Sfinksa, Piramidę Chefrena podwyższano poprzez permanentną niwelację terenu skalnego wokół monumentu.

Gdyby teren skalny wokół piramidy zniwelowano jeszcze o 5 m w dół, to piramida byłaby o 5 m wyższa. Niwelacja terenu

skalnego w okresie gładzonym (ok. 3200–2500 lat p.n.e.), była względnie najłatwiejszym i najczęstszym motywem

rzeźbiarskim na całym świecie. Wielkie (ok. 7 ton) sześcienne głazy pozostawiono na gigantycznych tarasach skalnych

w Pisac w Peru, na terenie Świątyni Słońca w Cuzco w Peru i wielu innych miejscach.

Giza, Egipt. Pobliże piramidy Cheopsa. Do niwelacji skalnego gruntu używano wielkich być może (3-7–tonowych) głazów.

Jeden metr sześcienny kamienia równa się średnio ok. 2,6 tony. Niwelowanie terenu skalnego odbywało się

poprzez szorowanie powierzchni skały dużym głazem granitowym lub dolerytowym. Duże głazy do niwelacji widoczne są

Wysokość piramid, menhirów i wielu innych struktur megalitycznych zależała często od tego, do jakiego poziomu sięgnęła

niwelacja terenu skalnego wokół rzeźbionego monumentu. Gdyby, przykładowo, teren wokół piramidy Cheopsa zniwelowano

jeszcze o 5 m w dół, to piramida byłaby o 5 m wyższa, a bok kwadratu jej podstawy byłby odpowiednio dłuższy. więcej

Wysokość Sfinksa, podobnie jak piramid, jest rezultatem tego, jak głęboko sięgnęła niwelacja skały wapiennej wokół monumentu.

Gdyby, przykładowo, teren skalny wokół Sfinksa zniwelowano jeszcze o 5 m w dół, to Sfinks byłby o 5 m wyższy. Podobnie jak

ten monument wyrzeźbiono w macierzystym podłożu skalnym, tak samo wyrzeźbiono piramidy w wapiennych górach.

Nie ulega dziś wątpliwości, że Sfinks w Gizie (57 m długości i 20 m wysokości) jest rzeźbą wykonaną w litej, macierzystej skale,

powstałą poprzez usuwanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Monumenty skalne w Abu Simbel

(wielka świątynia Ramzesa II i pobliska świątynia Nefertari), również zostały wyrzeźbione w masywach skalnych. Gigantyczne,

liczne monumenty w Petrze w Jordanii, dochodzące do 50 m wysokości, także nie zostały zbudowane z kamiennych głazów,

lecz wyrzeźbione w litej skale piaskowych wzniesień górskich. Jeśli więc tak wielkie monumenty mogły zostać wyrzeźbione

w macierzystych skałach – to piramidy mogły być również wyrzeźbione w podobny sposób.

Podobnie jak wysokość Sfinksa wynikła ze zniwelowania skalnego terenu wokół monumentu o kilkanaście metrów w dół,

tak samo wysokość gigantycznych kolumn Świątyni Amona w Karnaku i Świątyni Luksorskiej wynikła z niwelacji terenu

w dół i usuwania materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu – a nie przez budowanie. Najwyższe kolumny

1. Sfinks. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2500 r. p.n.e. Długość: 57 m, wys.: 20 m.

2. Świątynia Luksorska, Egipt. 2008. Skała piaskowa. Dziedziniec (perystyl) Amenhotepa III. Creative Commons Autor: u07ch

1. Bazaltowy Monument Kailasa, Groty w Elurze, Indie. Rzeźba skalna z III tysiącl. p.n.e. Wysokość monumentu

także wzięła się stąd, że zniwelowano teren wokół monumentalnej rzeźby skalnej, o ponad 30 m od góry do dołu. Aby wyrzeźbić

monument musiano usunąć, wyskrobać (wg. UNESCO), ok. 250 000 ton skały. W Grotach Elury i Adźanty w Indiach,

z których każda ciągnie się na przestrzeni kilku kilometrów, usunięto z bazaltowych wzniesień grubo ponad milion ton skały,

pozostawiając nam fascynujące rzeźby i struktury architektoniczne wyrzeźbione i wyskrobane (ale nie wykute), w litej skale.

2. Zamek Saladyna, Syria. 2006. Gigantyczny obelisk, ewidentnie wyrzeźbiony w litej skale. Wys: 28 m.

Wąwóz ciągnący się po wschodniej stronie zamku, wyskrobany w litej skale, ma 28 m głębokości i 156 m długości.

Szerokość wąwozu wynosi od 14 do 20 m. Obelisk i wąwóz są świadectwem tego, że kiedyś skrobano skały

z dziecinną łatwością. Ręczne wyskrobanie tego wąwozu w litej skale ułatwia zrozumienie, że wszystkie struktury megalityczne,

jak piramidy, stupy, miasta, zamki, świątynie, kościoły, ulice, place, tunele i obeliski – zostały wyskrobane w litej skale

w podobny – dziecinnie łatwy sposób. Jeśli można było wyrzeźbić w litej skale tak gigantyczny obelisk, to można było wyrzeźbić

w litej skale Świątynię Amona w Karnaku i Luksorze wraz z obeliskami. Uważa się, że wąwóz został „wykuty” w XII w.

Piramida w Medum, Egipt. Rzeźba w skalnej, wapiennej górze powstała poprzez usuwanie materiału

kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Wyrzeźbienie tej piramidy – sposobem „od góry do dołu” – pochłonęło

ok. dwóch trzecich góry, zaś jedna trzecia stanowi podstawę piramidy. Wysokość monumentu: ok. 65 m.

Razem z pozostałościami góry, ok. 92 m. Uważa się, że Piramida w Medum została „całkowicie zbudowana”, jednakże

zawaliła się częściowo w zamierzchłych czasach, a ogromne pozostałości skalne wokół niej są ruinami wynikłymi z owego

Twierdza Inków w Sacsahuaman, Peru. Maj 2007. Około 4500 lat temu, w trzech gigantycznych

ścianach skalnych wyryto, kamiennym rylcem, piękną mozaikę imitującą wielkie głazy, która łudzi do dziś, że są to

Gigantyczne zniwelowanie skały Gibraltaru. Zniwelowany teren ma ok. 1000 m długości i ok. 350 m wysokości.

Powierzchnia tego zniwelowania pokryłaby powierzchnie ścian ponad trzech piramid Cheopsa. więcej