New Page 1

Jerzy Kijewski

Nieznana Epoka – kiedy Księżyc był blisko Ziemi: 2700–2200 BC

Światowy okres wielkiej architektury skalnej: 2700–2500 BC

Światowy okres zniszczeń: 2500–2400 BC ● Światowy potop: 2400 BC

Światowy okres żelaza i betonu: 2400–2200 BC

Upadek wielkiej światowej cywilizacji: 2200 BC

Okres wielkiej architektury skalnej: 2700–2500 BC page 1 page 2

Spis treści: Epoka miękkich skał – księżycowa epoka ● Początki rzeźbienia monumentów skalnych ● Świątynie egipskie wyrzeźbione w litej skale ● Zamek Papieży, Awinion, Francja

3200–2400 BC. Epoka miękkich skał. Początki cywilizacji.

Epoka miękkich skał, w neolicie (3200–2200 BC), następuje w konsekwencji pojawienia się Księżyca na orbicie Ziemi 13 000 lat temu. Około 3200 BC, Księżyc znajdował się już bardzo blisko Ziemi – blisko orbity geostacjonarnej. Skały zmiękły na tyle, że są ręcznie obrabiane kamiennymi rylcami. Kamienne rylce także zmiękły, jednakże obróbka kamienia była wówczas inna, zupełnie niezwykła – otóż samo dotykanie kamienia obrabianego, specjalnym kamieniem (tzw. celtem), odznaczającym się większą spoistością, jak np. nefryt, powodowało obróbkę kamienia obrabianego. Dotykanie celtem kamienia obrabianego powodowało przypuszczalnie duże iskrzenie i błyskawiczne rozproszenie ubytków kamienia w powietrzu. Kiedy zaczęto produkcję celtów miedzianychi i brązowych, obróbka skał (przez "dotykanie–iskrzenie"), stała się jeszcze łatwiejsza. Skały będą stale mięknąć, aż do 2400 BC, czyli do momentu, w którym Księżyc opuści orbitę geostacjonarną.

Creative Commons Autor: tinou bao

Na przebieg takich właśnie wydarzeń wskazują wyniki badań naczyń kamiennych w starożytnym Egipcie.

Otóż w Przeglądzie Geologicznym, vol. 53, nr 9, 2005, czytamy:

Naczynia kamienne starożytnego Egiptu, Franc Zalewski

„Prowadzone na terenie Egiptu, od czasów Napoleona, badania archeologiczne pozwoliły wielu muzeom świata uzbierać imponujące kolekcje eksponatów. Jedną z licznych grup zabytków stanowią naczynia kamienne wykonane ze skał krystalicznych. Ich liczba szacowana jest na około 30 000 egzemplarzy. (…) Surowce użyte do produkcji naczyń to takie skały magmowe i metamorficzne jak: bazalt, granit, porfir, dioryt oraz serpentynit i in. (…) Różnorodność form naczyń jest imponująca, zaczynając od płaskich tac, mis, dzbanów kończąc na skomplikowanych formach. Sposób ich obróbki i precyzja wykonania są godne podziwu. (…) Omawiane naczynia kamienne datowane są na lata 3200–2500 p.n.e.”

Potwierdzenie stanowiska inż. Franca Zalewskiego o końcowej dacie wykonywania naczyń kamiennych w Egipcie, ok. 2500 p.n.e., znajdujemy w książce prof. dr hab. Jadwigi Lipińskiej pt. Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 21. „Ograniczenie produkcji naczyń w Nowym Państwie wymownie ilustruje fakt, że w grobowcu Tutanchamona znaleziono tylko 79 kamiennych naczyń, z których trzy wykonano z serpentynu, a resztę z egipskiego alabastru". (Alabaster jest bardzo miękki w porównaniu do twardych kamieni jak granit, dioryt lub bazalt. J.K.).

„(…) okres archaiczny i początek Starego Państwa stanowią czasy najszybszego postępu we wszystkich dziedzinach, a jego rezultatem był wspaniały rozkwit Egiptu w „epoce budowniczych piramid” (rządy III – VI dynastii). Zobaczymy, że tempo rozwoju technicznego gwałtownie maleje w czasach następnych i następuje zastój, przerwany w sposób zasadniczy dopiero w czasach, gdy rządy w kraju objęli Grecy i Rzymianie, wprowadzający nowe zdobycze techniczne”.

Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska i Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 9

Naczynia kamienne wytwarzano w tym samym okresie także w wielu innych rejonach świata, jednakże ani wcześniej ani później naczyń z twardych kamieni nigdzie już nie wytwarzano, co wskazuje na księżycową przyczynę wytwórczości naczyń kamiennych, ponieważ twardych kamieni nie można efektywnie obrabiać nawet rylcem diamentowym.

● Na obu półkulach – w jednakowym czasie – nastał neolit, epoka która zapoczątkowała rozwój cywilizacji.

Problemy Egipcjan z kalendarzem

Gdyby niebo w Egipcie wyglądało tak jak obecnie, to nikt przy zdrowych zmysłach nie wyprowadzałby niedokładnego i absurdalnego kalendarza od wylewów Nilu lub gwiazdy Syriusza. Jednakże nieba w ogóle nie było widać w Egipcie, ani z całej Ziemi – przypuszczalnie od 3200 do 2400 p.n.e. Gwiazdy Syriusza ukazującej się jakoby na wschodnim horyzoncie – także nie było widać. To, co uważamy za gwiazdę Syriusza było najjaśniejszym miejscem Słońca, przesuwającego się bardzo wolno po mrocznym niebie. W okresie przesilenia grawitacyjnego 2500–2400 p.n.e. rok słoneczny mógł mieć jedynie kilkadziesiąt dni i tyle samo miesięcy. Dlatego musiano wyznaczać daty na podstawie okresowych wylewów Nilu, które były niedokładne nawet do 6 tygodni.

Oto, co pisze prof. dr hab. Jadwiga Lipińska:

Za dzień Nowego Roku uważano początek wylewu Nilu, przypadający w połowie czerwca. Jednakże wylewy nie rozpoczynały się zawsze w tym samym dniu; (…) znane są przypadki odchyleń dochodzących do 6 tygodni. Niedogodności takiego ustalania początku roku spowodowały, że zaczęto szukać na niebie zjawisk bardziej niezawodnych. (podkr. autora). Dla ustalenia precyzyjnej daty próbowano przypuszczalnie (podkr. autora) również obserwacji Słońca, lecz ostatecznie obrano heliakalny wschód Syriusza. (…)

Znamienne jest też, że prof. dr hab. Jadwiga Lipińska nie najlepiej wyraża się o znajomości astronomii w starożytnym Egipcie:

„Z powyższego przeglądu nie wynika specjalnie wysoki stan wiedzy astronomicznej w starożytnym Egipcie”.

Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska i Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 275-276

Prof. dr hab. inż. Maciej Pawlikowski, petrograf, mineralog, z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, w swoim artykule pt. Tajemnice Egiptu z perspektywy badań mineralogicznych pisze: „Dobrze datowane osady eoliczne z okresu przejściowego pomiędzy neolitem i tzw. dynastią 0 wskazują, że był to okres bardzo suchy, w którym Nil nie wylewał (…). Z badań geologicznych i archeologicznych na obszarze Herakompolis i El Tarif w Górnym Egipcie wynika, że pomiędzy schyłkowym neolitem a okresem pre- i protodynastycznym klimat był wyjątkowo niesprzyjający rolnictwu. Nil nie wylewał i nie nawadniał”.

Wylewów Nilu nie było najprawdopodobniej aż do ok. 2000 p.n.e., kiedy to klimat światowy uległ ochłodzeniu o 2 °C. Pojawiła się wtedy Sahara i inne wielkie pustynie, których nigdy dotąd nie było. W Alpach zaś pojawił się lodowiec.

Epoka miękkich skał – księżycowa epoka

Ten niezwykły, trwający ok. 1000 lat okres, kiedy Księżyc znajdował się blisko Ziemi, nazwany został w niniejszej pracy epoką miękkich skał. W epoce tej skały były bardziej miękke i podatne na obróbkę aniżeli obecnie, ponieważ Księżyc znajdował się wówczas znacznie bliżej Ziemi.

Okres gładzony – ok. 3200–2500 BC

Około 3200 lat p.n.e. skały zmiękły na tyle, że można było rzeźbić naczynia w ekstremalnie twardych skałach, jak granit, dioryt czy bazalt. Tę datę otrzymujemy na podstawie badań naczyń z twardych skał w Egipcie, które były ręcznie obrabiane rylcami–celtami, od ok. 3200 lat p.n.e, do 2500 lat p.n.e. Natomiast kolosalne monumenty rzeźbione w istniejących formacjach skalnych (miasta, pałace, katedry, piramidy, obeliski, posągi) , zaczynają powstawać od ok. 2600 lat p.n.e., i kończą się ok. 2500 lat p.n.e. Datę tę otrzymujemy na podstawie datowania Piramidy Cheopsa, Chefrena i innych piramid w Egipcie. Księżyc wchodził na orbitę geostacjonarną ok. 2600 lat p.n.e. Skały zmiękły wówczas na tyle, że z łatwością można było rzeźbić nie tylko kolosalne monumenty w monolitycznych skałach jak np. piramidy, zamki, katedry i obeliski, lecz także całe miasta. Wszystkie monumenty neolityczne były pierwotnie (ok. 2600–2500 p.n.e.), rzeźbione w istniejących formacjach skalnych „na gładko”, tzn. bez żadnych wzorów przypominających bloki, kamienie lub cegły.

Złoty, boski okres gładzony był zapewne interpretowany jako czas wielkiej przychylności bogów, którzy zmiękczyli wszystkie kamienie na świecie, umożliwiając ludziom rzeźbienie pałaców, zamków, domów i mieszkań wprost w istniejących skałach – bez potrzeby uciążliwego ich budowania.

Hipoteza mówiąca, że skały w III tysiącl. p.n.e. były bardziej miękkie aniżeli obecnie, jest niewątpliwie jednym z najbardziej kontrowersyjnych wniosków autora. Skonfrontujmy z tą – wydawałoby się zrazu absurdalną – hipotezą garść faktów.

W Krzemionkach Opatowskich, w neolicie, w latach 2600–2400 p.n.e., wydrążono przeszło 700 szybów w poszukiwaniu krzemiennych brył. Miękką wówczas skałę wapienną, drążono tu nawet narzędziami... rogowymi.

„Trudno nam dzisiaj uwierzyć, że za pomocą miedzianych świdrów czy pił można obrabiać nie tylko wapień, ale nawet kwarcyt czy granit. A przecież starożytni Egipcjanie właśnie tak to robili – w razie potrzeby pomagając sobie przy pracy narzędziami z kamienia. (Należy tutaj przypomnieć słynne neolityczne kopalnie krzemienia w Krzemionkach Opatowskich, gdzie szyby i chodniki drążono w skale nawet bez pomocy metalowych narzędzi, stosując jedynie kamienne i z rogu.)” Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska, Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 49

Miękkie skały – świadectwa, dowody

Początek epoki miękkich skał – pierwsze naczynia z twardych kamieni

Przyjmijmy, że początek epoki miękkich skał wyznaczają pierwsze wyrzeźbienia naczyń w twardych kamieniach w Egipcie. Naczynia takie pojawiają się ok. 3200 lat p.n.e. Wykonane były z najtwardszych skał, takich jak bazalt, dioryt, granodioryt, granit, porfir i andezyt. Naczynia wyskrobywano z jednej bryły kamiennej, przypuszczalnie kawałkiem berylu lub dolerytu, które są twardsze od granitu. W twardych skałach można było efektywnie dłubać i rzeźbić dopiero od około 3200 lat p.n.e., kiedy – na skutek zbliżającego się przesilenia grawitacyjnego Ziemia–Księżyc – skały dostatecznie zmiękły i wyskrobanie naczynia z bryły twardej skały nie nastręczało wówczas żadnych trudności. Obecnie nie jesteśmy w stanie wyrzeźbić, wyskrobać czy wydrążyć podobnych naczyń (w twardej skale) żadnym minerałem, którego mogli używać wówczas Egipcjanie – nawet rylcem diamentowym. Naczynia rzeźbione, wyskrobywane w najtwardszych kamieniach są świadectwem tego, że od ok. 3200 lat p.n.e. kamienie były bardziej miękkie i podatniejsze na obróbkę. Na taki właśnie przebieg przesilenia grawitacyjnego wskazują wyniki badań naczyń kamiennych.

Otóż w Przeglądzie Geologicznym, vol. 53, nr 9, 2005, czytamy: Naczynia kamienne starożytnego Egiptu, Franc Zalewski*

Ani wcześniej ani później naczyń z twardych kamieni nigdzie już nie wytwarzano, co wskazuje na „księżycową hipotezę” – na księżycową przyczynę wytwórczości naczyń z twardych kamieni. Naczynia z twardych skał z okresu predynastycznego i wczesnodynastycznego znajdują się m.in.: – w University College London, Anglia; – w Luwrze w Paryżu, Francja; – w Petrie Muzeum w Londynie, Anglia; – w Ashmolean Muzeum w Oxfordzie, Anglia.

Póżniej, kiedy skały zmiękły jeszcze bardziej, ok. 2700–2500 BC, bez problemów wyskrobywano w twardych skałach nie tylko naczynia, lecz wykonywano gigantyczne wyrzeźbienia w litej skale, gdzie usuwano setki tysięcy, a nawet miliony ton urobku skalnego.

● W tym to właśnie okresie czasu powstawała monumentalna architektura kamienna na świecie, z wszystkimi piramidami włącznie.

● Wtedy to właśnie powstało słynne miasto Machu Picchu w Peru, które zostało wyskrobane i wyrzeźbione w litej skale granitowej. Usunięto tu setki tysięcy ton urobku granitowej skały. Miasto nie zostało „wykute”, jak się obecnie przyjmuje, ponieważ nie było czym kuć granitowej skały, zaś obróbka granitu nie jest możliwa nawet rylcem diamentowym.

● W Salwadorze piramidy zostały wyskrobane i wyrzeźbione (nie zbudowane) w litej skale bazaltowej.

● Słynna „Twierdza Inków” w Sacsahuaman, koło Cuzco w Peru została wyskrobana i wyrzeźbiona (a nie zbudowana), w litej skale wapiennej.

● Coricancha – Świątynia Słońca w Cuzco. Monumentalny kompleks świątynny o wymiarach 140 na 135 metrów, także został wyskrobany i wyrzeźbiony (a nie zbudowany z ogromnych i doskonale dopasowanych bloków kamiennych), w litej skale bazaltowej. Wszystkie piramidy i inne struktury kamienne w Meksyku i Ameryce Środkowej zostały wyskrobane i wyrzeźbione (a nie zbudowane), w litej skale.

Początki rzeźbienia monumentów skalnych

Neolitycznych monumentów nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w istniejących formacjach skalnych. Rzeźbienie monumentów neolitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

Neolityczne zamki, twierdze, katedry, fortece, teatry, domy, wieże i inne monumenty, rzeźbiono często w ostańcach i w innych monolitycznych skałach. Rzeźbienie monumentów kamiennych przypada na okres, ok. 2700–2500 lat p.n.e. We wszystkich monumentach neolitycznych nie znajdujemy śladów budowy, ani zaprawy łączącej kamienie. Rzucające się w oczy podobieństwa wyrzeźbień wielu monumentów kamiennych, widoczne na całym świecie, jednoznacznie wskazują na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane.

Złoty, boski okres gładzony był zapewne interpretowany jako czas wielkiej przychylności bogów, którzy zmiękczyli wszystkie kamienie na świecie, umożliwiając ludziom rzeźbienie pałaców, zamków, domów i mieszkań wprost w skałach – bez potrzeby uciążliwego ich budowania.

Na podstawie licznych zdjęć możemy w przybliżeniu ustalić, że jedna osoba mogła wyskrobać, usunąć (w okresie gładzonym), ok. 1 m3 dowolnej skały w ciągu 15 min. Czyli średnio – prawie 3 tony.

Zamek Chillon, Szwajcaria. Wyrzeźbiony w litej skale bazaltowej, ok. 2700–2200 BC. Zamek został ewidentnie wyrzeźbiony w skalnej górze. Nauka jednak broni mitu mówiącego, że zamek został „zbudowany”. Źródła podają, że zamek został „wzniesiony” na początku IX w. Creative Commons Autor: Ioan Sameli

1. 2. 3.

1). Zamek Chillon, Szwajcaria. Creative Commons Autor: Erik Charlton Wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2400 BC. Zamek nie został „zbudowany”, lecz wyrzeźbiony w skalnej górze. Uważa się, że zamek został „wzniesiony” na początku IX w. 2). Wnętrze zamku Chillon. Autor: Zambori 4). Zamek Chillon. Some rights reserved by kohtzy

Monument Kajlasa, Elura, Indie. Wyrzeźbiony, ok. 2600–2400 BC, w litej skale bazaltowej, której twardość jest podobna do twardości utwardzanej stali i wynosi 6,5 stopnia w skali Mohsa. Źródła utrzymują, że monument został wyrzeźbiony w VIII w. i podają, że archeolodzy uważają, że skałę kuto trzema rodzajami dłut. Ale z czego były te dłuta – tego już nie podają. Stali w VIII w nie znano. A więc jakimi dlutami kuto bazaltowa skale? Źródła podają, że usunięto tu ok. 200 tys. ton litej bazaltowej skały. A więc czym usunięto?… Wysokość monumentu: 30 m. Some rights reserved by w3p706

Monument Kajlasa, Elura, Indie. Some rights reserved by Kumara Sastry

Monument Kajlasa, Elura, Indie. Monument wyrzeźbiony w litej skale bazaltowej. Wysokość monumentu powstała na skutek zniwelowania terenu wokół rzeźby skalnej, o ponad 30 m od góry do dołu. W Grotach Elury i Adźanty w Indiach, z których każda ciągnie się na przestrzeni kilku kilometrów, usunięto z bazaltowych wzniesień grubo ponad milion ton skały, pozostawiając nam fascynujące monumenty i struktury architektoniczne wyrzeźbione (ale nie wykute), w litej skale. Tego rodzaju wyrzeźbienia były absolutnie niemożliwe do wykonania w starożytności i średniowieczu. Dlatego powinniśmy założyć, że epoka miękkich skał – rzeczywiście istniała.

Sassi Matera, Włochy. Miasto wyrzeźbione w litej skale, ok. 2700–2200 BC. Some rights reserved by joe calhoun

Sassi Matera, Włochy. Miasto wyrzeźbione w litej skale, ok. 2700–2200 BC. Niezeskrobane pozostałości skalne zalegają na ulicach i wysoko na szczytach monumentów. Creative Commons Autor: vic15

Sassi Matera, Włochy. Niedokończona rzeźba miasta w litej skale, ok. 2700–2200 p.n.e. Some rights reserved by mbalestrieri

Sassi Matera, Włochy. Miasto wyrzeźbione w litej skale, ok. 2700–2200 BC. Some rights reserved by eg65

Sassi Matera, Włochy. Miasto wyrzeźbione w litej skale, ok. 2700–2200 BC. Some rights reserved by Basilicata Travel

1. 2. 3. 4.

1). Aqua Felice, Rzym. Monument ewidentnie wyrzeźbiony w litej skale (ok. 2600–2200 p.n.e). Długość 24 km. Wikipedia błędnie podaje, że „akwedukt”, ukończony w 1586 r., „zbudował” papież Sykstus V. Photo By Snuffy 2). Aqua Felice, Rzym. Monument ewidentnie wyrzeźbiony w litej skale, w okresie gładzonym (2600–2500 p.n.e.). Widoczne zaczątki rzeźbienia rowu na szczycie monumentu świadczą m.in., że monument nie jest akweduktem, ani budowlą. Some rights reserved by Daniele Moreschini 3). Aqua Felice, Rzym. Monument ewidentnie wyrzeźbiony w litej skale. Okres gładzony, 2600–2500 p.n.e. Dolne fragmenty monumentu zostały oszpecone, w światowym okresie zniszczeń, przerzeźbieniami podobnymi do bloków i kameni. Some rights reserved by Air Force One 4). Ollantaytambo, Peru. Gigantyczne wyrzeźbienia w litej skale były możliwe wyłącznie w epoce miękkich skał. Skały obrabiano z dziecinną łatwością. Creative Commons by tomaszd

Wszystkie duże starożytne monumenty kamienne zostały wyrzeźbione w litej skale, w okresie 2700–2400 BC, ponieważ tylko w tym okresie było to możliwe. Początkowo, w okresie gładzonym (2700–2500 BC), monumenty rzeźbiono „na gładko”, tzn. bez żadnych wzorów imitujących bloki, głazy lub kamienie. Później, w światowym okresie zniszczeń (2500–2400 BC), niemal wszystkie monumenty wyrzeźbione w okresie gładzonym, przerzeźbiano wzorami podobnymi do głazów, bloków lub kamieni, co miało często oszpecający lub niszczący charakter.

1. 2. 3. 4. 5.

1). La Iruela, Hiszpania. Niedokończona rzeźba, neolitycznego zamku, w litej skale. Creative Commons Autor: Thowra_uk ● La Iruela 2). Akropol ateński, Grecja. Nieusunięte, niezeskrobane pozostałości skalne wewnątrz świątyni świadczą, że Akropol nie został „zbudowany”, lecz wyrzeźbiony w litej skale, w wapiennym wzgórzu. W neolicie. U szczytu monumentu widoczne są trzy neolityczne znaki magiczne, podobne do znaków w Piramidzie Cheopsa i na łapie Sfinksa w Gizie. Uważa się, że monument „wzniesiono” w V w. p.n.e. Creative Commons Autor: xjyxjy 3). Akropol ateński, Grecja. Some rights reserved by lyng883 4). Akropol ateński, Grecja. Creative Commons Autor: pwilliams1 5). Świątynia Izydy, Wyspa File, Egipt. Charakterystyczne – dla wielu monumentów neolitycznych – nieusunięte pozostałości skalne, zalegają na ścianach monumentów. Uważa się, że najstarsze na wyspie ruiny pochodzą z IV wieku p.n.e. W 1979 zabytki z wyspy File zostały wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Creative Commons Autor: nextreal

Gdyby nie było epoki miękkich skał, to nie byłoby możliwości wyrzeźbienia tego rodzaju monumentów, w twardej jak hartowana stal – skale bazaltowej. Ani w średniowieczu ani w starożytności.

Świątynia Wirupaksza w Hampi, Indie. Wysokość: 50 m. Monument został wyrzeźbiony w monolitycznej skale granitowej, ok. 2700–2400 p.n.e. Okazuje się, że nie tylko autor niniejszej pracy jest zwolennikiem hipotezy mówiącej, że wiele kolosalnych monumentów zostało wyrzeźbionych w monolitycznych skałach. Otóż Wikipedia zamieściła w październiku 2008 r. artykuł, w wersji angielskiej, pt. List of colossal sculptures in situ (lista kolosalnych rzeźb w monolitycznych skałach). Wśród wymienionych rzeźb (pod hasłem Vijayanagara), znajduje się, wyrzeźbiona w monolitycznej skale granitowej, Świątynia Virupaksha w Hampi, w Indiach. Wikipedia jednak podaje, że świątynia została wyrzeźbiona w XV w., co w świetle naszych rozważań wydaje się nieprawdopodobne ze względów czysto fizycznych. Wikipedia nie podaje czym rzeźbiono granit na tak gigantyczną skalę. Utwardzana stal (której wówczs nie znano), jest bardziej miękka od granitu, który wg skali twardości Mohsa ma 7 stopni, zaś utwardzana stal 6,5. Poza współczesnymi technologiami, nigdy nie było możliwości obróbki niezmiernie twardej, granitowej skały (na taką skalę) – ani w starożytności, ani w średniowieczu. A więc powinniśmy przyjąć, że skały musiały być kiedyś bardziej podatne na obróbkę niż obecnie. Creative Commons Autor: Nomad Tales

2. 3. 4.

2). Świątynia Brihadeśwary w Tańdźawur. Południowe Indie. Wysokość: 66 m. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale granitowej, ok. 2600–2400 p.n.e. Uważa się, że monument został „zbudowany” w XI w., z granitowych bloków. Creative Commons Autor: Alagu M ● Świątynia Brihadeśwary w Tańdźawur. 3). Świątynia Brihadeśwary w Tańdźawur. Creative Commons Autor: fraboof 4). Świątynie w Tańdźawur. Monumenty wyrzeźbione w monolitycznych skałach granitowych, ok. 2600–2400 p.n.e. Uważa się, że monumenty zostały „zbudowane” w XI w., z granitowych bloków. Creative Commons Autor: appaji

Ani w średniowieczu, ani w żadnym okresie starożytności (poza okresem epoki miękkich skał), rzeźbienie w twardym granicie (na taką skalę wielkości) – nie było możliwe. Nawet rylcami diamentowymi. Tego rodzaju wyrzeźbienia w monolitycznych skałach były absolutnie niemożliwe do wykonania w starożytności i średniowieczu. Dlatego powinniśmy założyć, że epoka miękkich skał – rzeczywiście istniała.

Tylko w epoce miękkich skał można było rzeźbić w twardej skale granitowej na tak wielką skalę. Obecnie skały granitowej i bazaltowej nie można efektywnie obrabiać nawet rylcem diamentowym.

1. 2. 3. 4. 5.

1). Mamallapuram, Indie. Monumenty wyrzeźbione w monolitycznych skałach granitowych. Okres gładzony. Usuwanie materiału skalnego odbywało się z dziecinną łatwością i na wielką skalę. Źródła błędnie podają, że skalne rzeźby w Mamallapuram wykonano w VII–VIII w. Kompleks w Mamallapuram znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Creative Commons Autor: mckaysavage 2). Mamallapuram, Indie. Rzeźbiono w granicie niemal jak w serze. Niedokończona rzeźba monumentu z tego samego okresu, co piramidy egipskie. Creative Commons Autor: clara & james 3). Mamallapuram, Indie. Creative Commons Autor: ranavikas 4). Hampi, Indie. Monument wyrzeźbiony w granitowej górze. Okres gładzony. W podobnym czasie były rzeźbione piramidy egipskie, również w skalnych górach. Autor: Eileen Hazel 5). Fasil Ghebbi, Gonder, Etiopia. Granit. Pierwotnie (2700–2500 BC), wszystkie zamki w Gonder były wyrzeźbione na gładko, w monolitycznych skałach. Następnie, w okresie zniszczeń (2500–2400 BC), zamki zostawały przerzeźbiane mozaiką imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie. Kompleks zamków został w 1979 r. wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Uważa się, że zamki zostały „zbudowane”, począwszy od 1580 roku. Creative Commons Autor: Marc Veraart

Rzeźbienie monumentów granitowych (skała twardsza od utwardzanej stali), odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

1. 2. 3.

1). San Nicola in Carcere, Rzym. Strona płd. Blisko Teatru Marcellusa. Architektoniczna rzeźba wykonana w litej skale bazaltowej. Widoczna niedokończona rzeźba kolumn w litej skale. Mozaika podobna do cegieł, została wykonana już po potopie, ok. 2400–2200 p.n.e. Uważa się, że monument „zbudowano” w VI w. Creative Commons Autor: Berthold Werner 2). San Nicola in Carcere, Rzym. Strona płn. Widoczne oszpecenia monumentu w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 p.n.e. Creative Commons Autor: fresus 3). San Nicola in Carcere, Rzym. Strona płd. Neolityczny monument wyrzeźbiony w litej skale bazaltowej, ok. 2600–2200 p.n.e. Creative Commons Autor: CFuga

Świątynie egipskie wyrzeźbione w litej skale

1. 2. 3. 4.

1). Medinet Habu, Egipt. Pierwotnie, na miejscu świątyni znajdowało się stosunkowo duże wzniesienie skały wapiennej, w którym świątynia została wyrzeźbiona. Zewnętrzne ściany świątyni, wraz z pylonami, powstały poprzez zniwelowanie terenu skalnego wokół niej. Teren skalny wokół świątyni zniwelowano w kształcie prostokąta. Po tym zniwelowaniu, na obrzeżach prostokąta, zachowały się pozostałości skalne po owym pierwotnym wzniesieniu. Some rights reserved by Antoine Tinawi 2). Sheikh Abd el-Qurna, blisko Ramesseum, Egipt. Początkowo, 2700–2500 BC, wszystkie monumenty skalne wyrzeźbione zostały w litej skale w sposób gładzony. Topografia terenu skalnego, często narzucała wyrzeźbienie takiego a nie innego monumentu w monolitycznej skale. W tym przypadku nie było wystarczającej wyniosłości terenu, więc dalszych prac zaniechano. Creative Commons Autor: Raimond Spekking 3). Edfu, Egipt. Niedokończona rzeźba świątyń w naturalnych formacjach skalnych. 4). Świątynia Horusa, Edfu, Egipt. Zdjęcie ujawnia, że świątynia została wyrzeźbiona w monolitycznej skale, a nie „zbudowana”. Creative Commons Autor: nd_architecture_library

1. 2. 3. 4.

1). Monsanto, Portugalia. Neolityczne miasto wyrzeźbione w litej skale granitowej, ok. 2600–2200 p.n.e. Na foto: niedokończona rzeźba domu. Some rights reserved by zip 95 2). Monsanto, Portugalia. Neolityczne miasto wyrzeźbione w litej skale granitowej, ok. 2600–2200 p.n.e. Niedokończona rzeźba ulicy. Some rights reserved by Tania Ho 3). Peratallada, Hiszpania. Ulica i domy zostały ewidentnie wyrzeźbione w litej skale, pierwotnie na gładko, ok. 2600–2500 lat p.n.e. W okresie zniszczeń, domy i ulica zostały przerzeźbione mozaiką imitującą kamienie, ok. 2500–2400 lat p.n.e. Uważa się, że wyrzeźbiona w kamieniu miejscowość Peratallada pochodzi z XIII w. Creative Commons Autor: Reinante El Pintor de Fuego 4). Palermo, Sycylia. Neolityczna ulica wydrążona w litej skale. Między ścianami domów zalegają nieusunięte pozostałości skalne. Some rights reserved by Sonic Julez

1. 2.

1). 2). Chiński Mur, Badaling, Chiny. Some rights reserved by emily geoff 2). Chiński Mur, Badaling, Chiny. Golono – strzyżono. Zbudowano czy wyrzeźbiono? Gdyby Mur był budowany, to nie byłoby możliwości (ani potrzeby), zainstalowania w ścianie Muru tak ogromnego głazu. A więc Mur musiał zostać wyrzeźbiony w litej skale, zaś głaz jest niezeskrobaną pozostałością po niedokończonej niwelacji skalnej ściany. Nauka jednak broni mitu mówiącego, że Mur został „zbudowany”. Some rights reserved by keso

1. 2. 3. 4. 5.

1). Zamek w Les Baux-de-Provence, Francja. Wikipedia (ang.), błędnie podaje, że zamek został „zbudowany” w X w. Some rights reserved by Martino's doodles 2). Zamek w Les Baux-de-Provence, Francja. Some rights reserved by henribergius 3). Zamek w Les Baux-de-Provence, Francja. Some rights reserved by ciric 4). Zamek Sisteron, Francja. Niedokończona rzeźba zamku w monolitycznej skale wapiennej. Neolit. Creative Commons Autor: Sybren A. Stüvel 5). Zamek Sisteron. Rzeźby w litej skale. Creative Commons Autor: maarjaara ● Wnętrze Zamku Sisteron. Okres gładzony i okres zniszczeń. Uważa się, że monument został „zbudowany” w XVI w.

1. 2. 3.

1). Orvieto, Włochy. Neolityczne miasto wyrzeźbione w skale bazaltowej, ok. 2600–2400 p.n.e. Niedokończona niwelacja ściany. Ogromne pozostałości skalne zalegają wysoko na ścianach miasta. Świadczy to, że ściany nie zostały „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w litej skale. Gdyby ściany te były „zbudowane”, to tego rodzaju olbrzymie bryły skalne nie mogłyby się w ich strukturze pojawić. Uważa się, że miasto „zbudowano” w XIII-XIV w. Creative Commons Autor: Gaspa 2). Świątynia Herkulesa, Amman, Jordania. Wszystkie kolumny i inne monumenty z epoki miękkich skał, były rzeźbione w istniejących formacjach skalnych. Uważa się, że świątynia została „zbudowana” przez starożytnych Rzymian, w trakcie panowania Marka Aureliusza. Creative Commons Autor: frankenschulz 3). Sun City, Południowa Afryka. Niezeskrobane pozostałości skalne świadczą, że monument został wyrzeźbiony w istniejących formacjach skalnych. Ściana po lewej stronie, została przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie – w okresie zniszczeń.

1. 2.

1). Bazaltowa Piramida w San Andres, Salwador. Piramida częściowo wyrzeźbiona w skalnym wzniesieniu, ok. 2600–2200 p.n.e. Monumenty neolityczne rzeźbiono w zależności od tego, jaką wielkość i jaki kształt miały naturalne formacje skalne. Przy czym nigdy nie dobudowywano żadnych fragmentów do rzeźbionego dzieła. Creative Commons Autor: colinmac 2). Piramida w Casa Blanca, Salwador. Bazalt. Neolit. Piramida ewidentnie została wyrzeźbiona w monolitycznej skale, a nie „zbudowana”. Creative Commons Autor: jcwrenn

Tallinn, Estonia. Bazalt. Neolityczny zamek. Niezeskrobane pozostałości skalne, zalegające wysoko na ścianach zamku dowodzą, że zamek został wyrzeźbiony w monolitycznej skale, a nie „zbudowany”. ● Tallinn ● Tallinn

● Zamek w Jestrebi, Czechy. Niedokończona rzeźba wieży. Neolit. Skała piaskowa.

Okres wielkiej architektury skalnej: 2700–2500 BC

page 1 page 2

* * *