Home

¾ Monumenty megalityczne – rzeźbione struktury kamienne, właściwe dla epoki megalitów.

¾ Monumentów megalitycznych nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale.

¾ Rzeźbienie wszystkich monumentów megalitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie

materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

¾ Na podstawie licznych zdjęć, możemy w przybliżeniu ustalić, że jedna osoba mogła wyskrobać, usunąć,

ok. 1 m³ urobku dowolnej skały w ciągu 15 min. Czyli średnio – prawie 3 tony.

Granitowe Machu Picchu

Położone około 112 km na północ od Cuzco w Peru. Poniżej monumentu płynie rzeka Urubamba. Odkryte w 1911 r.

Obecnie przyjmuje się, że Machu Picchu („stary szczyt” w języku Quechua) zostało zbudowane w latach 1300–1533.

Ale my przenieśmy Machu Picchu w III tysiąclecie p.n.e. – w epokę megalitów. Machu Picchu nie zostało zbudowane z kamieni,

lecz zostało wyskrobane i wyrzeźbione w litej granitowej skale naturalnego grzbietu górskiego. Zamiast zbudowanych z kamieni

struktur i murów są tylko głębiej lub płycej wyrzeźbione w ścianach skalnych mozaiki imitujące kamienie. Podobnie jak wszystkie

inne struktury megalityczne rozsiane po całej ziemi, monumentalna architektura w Peru zaczęła się ok. 3200 lat p.n.e.,

w okresie gładzonym przesilenia grawitacyjnego. Machu Picchu jest granitowym miastem niemal całkowicie wyskrobanym

i wyrzeźbionym w litej, macierzystej skale, gdzie usunięto setki tysięcy ton kamiennego urobku. Machu Picchu było miejscem,

gdzie rzeźbiono przeważnie dla rzeźbienia i pracowano przede wszystkim dla pracy i zabawy, przy rzeźbieniu

„absurdalnych i bezsensownych” struktur megalitycznych.

Machu Picchu, przed megalityczną aktywnością człowieka, było granitowym grzbietem górskim, jakich wiele w tej okolicy.

Kiedy działalność megalityczna skończyła się (ok. 2200 lat p.n.e.), z naturalnego grzbietu górskiego pozostały już tylko

niewielkie fragmenty. Struktury megalityczne w Machu Picchu nie są także ruinami, lecz przedstawiają doskonale zachowany

stan z okresu, w którym prace megalityczne nagle przerwano i, jak większość megalitycznych monumentów, pozostawiono

niedokończone. Wszystkie zniwelowane w poziomie tarasy i płaszczyzny terenu w Machu Picchu zostały wyskrobane

i wyrzeźbione w litej granitowej skale. W całym tym granitowym „mieście”, pod obszarami porośniętymi skąpą trawą,

nie ma gleby, lecz znajduje się zniwelowana, zeszlifowana ludzką ręką, niezmiernie twarda skała. Ogromna większość

megalitycznych struktur w Machu Picchu (tarasy, schody, ściany) nie została wzniesiona z kamieni, lecz została wyskrobana

i wyrzeźbiona. „Kamienie” zaś, tylko pozornie są kamieniami, w rzeczywistości zostały głębiej lub płycej wymozaikowane,

wyrzeźbione w litych granitowych ścianach. W bardzo wielu miejscach płytko wyrzeźbiona mozaika kamienna ujawnia,

że mur nie jest murem, że kamieni nie ma, że jest tylko granitowa ściana. Natomiast głębokie wyrzeźbienia obrysów „kamieni”

doskonale imitują mur zbudowany z kamieni. Machu Picchu wydaje się z pozoru zawierać gigantyczną masę kamieni,

jednakże pojedynczych, osobnych kamieni, w tym megalitycznym mieście, jest stosunkowo niewiele.

Należy podkreślić, że w wielu miejscach łatwiej było wyskrobać dowolną ścianę lub schody w litej skale, niż wyskrobać

w kamieniołomach każdy kamień z osobna i w ten sposób wznosić analogiczne struktury. Przeglądałem wiele zdjęć Machu Picchu

i jestem przekonany, że nie ma tam w ogóle zaprawy murarskiej, czy jakiegoś spoiwa łączącego kamienie. Jednakże w bardzo

wielu miejscach daje się zauważyć coś, co do złudzenia przypomina spoiwo łączące kamienie. Otóż granitowe, rzeźbione kamienie,

odróżniają się wyglądem od rzekomej „zaprawy” dlatego, że „zaprawa” (czyli przestrzeń pomiędzy „kamieniami”)

została wyskrobana, wyrzeźbiona inaczej, niż „kamienie”:

1). Po pierwsze głębiej. Wystarczy nawet bardzo płytko wyskrobać odpowiednią mozaikę w litej skalnej ścianie,

aby uzyskać efekt muru kamiennych głazów.

2). Głębsze wydrążenia materiału skalnego pomiędzy „kamieniami” są często gładsze od markowanych kamieni, co daje efekt dużej

różnicy pomiędzy „kamieniami” a tym, co jest między nimi. Tymczasem jest to ten sam granit, tylko tekstura powierzchni jest inna.

Te głębsze wydrążenia doskonale łudzą, jakoby ściana została wzniesiona z kamieni.

3). Być może do głębszych wyskrobań (oddzielających mozaikowane kamienie) używano jakiegoś innego minerału

(jak do obtłukiwania i oskrobywania, z grubsza, ścian granitowych), i stąd powstał efekt zaprawy murarskiej,

ponieważ różnica tekstury powierzchni „kamieni” a domniemanej „zaprawy” jest często ogromna. Takim innym

minerałem mógł być bardzo twardy ryolit, kwarcyt lub hematyt. Być może do skrobania granitu używano także

obsydianu lub nefrytu, którego spoistość przewyższa spoistość stali.

4). Całkiem inną teksturę zewnętrzną będzie miała powierzchnia obtłukiwana kamiennym młotem, w odróżnieniu od tej samej skały,

która zostanie wygładzona, wyszlifowana.

5). Przez 4 tys. lat wszelka zaprawa uległaby zwietrzeniu i te wszystkie struktury kamienne w Machu Picchu, Pisac i w Ollantaytambo

rozsypałyby się w gruz. Tymczasem krawędzie i nawet narożniki wszystkich struktur w owych miejscach pozostają w idealnym stanie

– żaden „kamień” narożnikowy nigdzie nie odpadł. Monument Machu Picchu (Pisac i Ollantaytambo) nie jest „ruiną”, lecz znajdują się

tu zachowane w idealnym stanie granitowe struktury megalityczne sprzed 4 tys. lat. Struktury te zachowały swoje pierwotne ostre

i wyraźne kształty nie dlatego, że były zbudowane przy użyciu dobrej zaprawy, lecz dlatego, że zostały wyrzeźbione bezpośrednio

w litej, ekstremalnie twardej skale.

1.         2.

1. Machu Picchu. Rzeźbienie Machu Picchu odbywało się początkowo, w okresie gładzonym, głównie poprzez likwidację,

usuwanie, zeskrobywanie setek tysięcy ton materiału kamiennego. Rzeźbienie wszystkich monumentów megalitycznych,

odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

2. Machu Picchu. Wszystkie ściany w epoce megalitów powstawały poprzez niwelację skały – nie zaś przez „budowanie”.

Później, w okresie dłubanym, nawierzchnia ścian i dróg zostawała często rzeźbiona w mozaikę imitującą kamienie i bruk.

1.    2.    3.    4.

1. Machu Picchu. Okres gładzony i późniejszy okres dłubany. Niedokończona niwelacja granitowej ściany. Tego rodzaju

wyskrobań i wyrzeźbień w litej, granitowej skale, nie można było wykonać w żadnym czasie, oprócz epoki megalitów,

kiedy obrabianie skał było niezwykle efektywne i dziecinnie łatwe.

2. Granitowy Zamek Sintra (Castelo dos Mouros) Portugalia. 2006. Zamek wyrzeźbiony w litej skale, w III tysiącl. p.n.e.

Identyczne wyrzeźbienia, jak w Machu Picchu. Niewyskrobany fragment litej skały, zalegający na schodach i „murze”,

ujawnia że zamek nie został „zbudowany” z kamieni, lecz wyrzeźbiony w litej skale. W skale, wyrzeźbionej pierwotnie na gładko,

następują wyrzeźbienia mozaiki dłubanej. Uważa się, że zamek został „zbudowany” w IX–X w. Creative Commons Autor: Tony Moorey

3. Machu Picchu. Tego typu zniwelowanie i wyrzeźbienie w litej, granitowej skale (okres gładzony), nie mogło być

wykonane w żadnym czasie oprócz epoki megalitów, kiedy obrabianie skały było niezwykle efektywne i dziecinnie łatwe.

4. Świątynia Słońca, Machu Picchu. Struktury kamienne widoczne na zdjęciu nie są „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w litej skale

granitowej. Niedokończone mozaikowanie ściany, widoczne po prawej stronie zdjęcia – ujawnia brak bloków skalnych.

która ocalała od późniejszych przerzeźbień dłubanych widocznych na przeciwnej ścianie.

3. Machu Picchu, Peru. Pozostałości niewyskrobanego granitowego materiału skalnego z wnętrza struktury. Wybieranie granitu

było dziecinnie łatwe. Usuwanie skały odbywało się (na całym świecie) przez zeskrobywanie, dłubanie i ścieranie

– nigdy przez „kucie”, ponieważ w III tysiącl. p.n.e. nie znano żelaza.

Więcej – w książce autora pt. Księżyc i piramidy, którą można nabyć w Wydawnictwie Dobry eBook, pod adresem:

http://www.dobryebook.pl/piramidy_megality_kromlechy_dolmeny-e-55.html