Home

 

Jerzy Kijewski

Nieznana Epoka – kiedy Księżyc był blisko Ziemi: 2700–2200 BC

Okres wielkiej architektury skalnej: 2700–2500 BC

Światowy okres zniszczeń: 2500–2400 BC  ●  Światowy potop: 2400 BC

Krótki okres żelaza i betonu: 2400–2200 BC

Upadek wielkiej światowej cywilizacji: 2200 BC

 

 

Światowy okres zniszczeń   page 1    page 2    page 3

 

 

Spis treści:  ●  Światowy okres zniszczeń  ●  Mozaiki wypalane w pierwotnych powierzchniach gładzonych ●  Dlaczego rzeźbiono mozaikę imitującą bloki skalne?  ●  Neolityczne imitacje murów  ●  Mozaiki imitujące kamienie 

 

 

Światowy okres zniszczeń: 2500–2400 BC

●  Księżyc na orbicie geostacjonarnej. Skały na powierzchni Ziemi stają się ekstremalnie miękkie, niektóre kruche.

●  Około 2500 lat p.n.e. kończy się wytwórczość naczyń z twardych skał. Tę datę otrzymujemy na podstawie badań wytwórczości naczyń z twardych skał w starożytnym Egipcie. Skały stały się tak bardzo miękkie, że niemożliwa już była obróbka kamienia w sposób gładzony, niejako normalny. Okres zniszczeń wyróżnia się tym, że na dotychczasowych monumentach pojawiają się charakterystyczne wyrzeźbienia, mające najczęściej charakter niszczący lub oszpecający. Jakiekolwiek sensowne rzeźbienie w kamieniu, staje się niemożliwe. Otóż od ok. 2500 lat p.n.e., skał nie można już było rzeźbić i obrabiać normalnie, ponieważ stały się one zbyt miękkie i kruche. Dotychczasowe monumenty wyrzeźbione w całości lub częściowo – zostają często brutalnie oszpecane nowym, z konieczności, rodzajem przerzeźbień – przeźbieniami przypominającymi bloki skalne, głazy i kamienie. Przerzeźbienia te, mające najczęściej charakter zniszczeń, do złudzenia przypominają mury, ruiny zamków, pałaców, zabudowań mieszkalnych, lub inne struktury „zbudowane” z poszczególnych bloków skalnych, głazów lub kamieni.

Wyrzeźbienia skalne w okresie zniszczeń, są niewątpliwie najbardziej zagadkowymi i niesamowitymi wyrzeźbieniami w epoce miękkich skał. Przez cały okres zniszczeń, ok. 2500–2400 lat p.n.e. nie można było wyrzeźbić w skale, powiedzmy metrowej wysokości sylwetki człowieka, ponieważ nie można było w żaden sposób gładzić obrabianej skały – skały stały się zbyt miękkie, kruche. Tego rodzaju sytuacja uniemożliwiała dotychczasowe normalne rzeźbienie skał. Rzeźbą okresu zniszczeń, nie można już było wykonać motywów przedstawiających ludzi, zwierzęta czy kwiaty, stąd wyrzeźbienia te mają na ogół charakter niszczący i przypominają najczęściej mury, murowane struktury architektoniczne lub ruiny. Cały okres zniszczeń, to przede wszystkim obróbka skał przez „wypalanie”, która odbywała się z konieczności, ponieważ nie można było już obrabiać skały w sposób normalny – gładzony. Charakter obrabianych skał z tego okresu wskazuje, że samo dotykanie (celtem), skały obrabianej powodowało jej obróbkę.

 

●  Od około 2500 lat p.n.e. zaczyna się niszczące, na ogół, przerzeźbianie, niemal wszystkich neolitycznych monumentów kamiennych na świecie, rzeźbą imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie. Wiele monumentów na świecie, pozostało wyrzeźbionych tymi dwoma sposobami – rzeźbą gładzoną i rzeźbą okresu zniszczeń. Charakter wyrzeźbień monumentów skalnych, widoczny na całym świecie, jednoznacznie wskazuje na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane.

Okres zniszczeń był zapewne interpretowany w ten sposób, że bogowie ukarali ludzi za grzechy i kazali im zniszczyć te wszystkie wspaniałości, które dotychczas stworzyli i wyrzeźbili w kamieniu. Interpretacja ludzi Europy, Egiptu i reszty świata była prawdopodobnie jednoznaczna: oto bogowie ukarali ludzi za grzechy i uniemożliwili im wykończenie wspaniałych pałaców, zamków i domów, które pozwolili im dotychczas wyrzeźbić w skałach. Mało tego – bogowie kazali ludziom to wszystko zniszczyć. Ludzie przystąpili więc do niszczenia, w obawie kolejnego gniewu bogów. Zniszczenia były wykonywane często chaotycznie, lecz nieraz planowo. Monumentów nie niszczono całkowicie, lecz przeważnie częściowo – tak aby bogowie widzieli, który obiekt i jak został zniszczony. Gdyby np. cały posąg zniszczono kompletnie, to bogowie nie wiedzieliby, co zostało zniszczone i cała praca nie miałaby sensu. W ten sposób, znakomita większość neolitycznych monumentów, rozsianych po całym świecie, ocalała i zachowała się w dobrym na ogół stanie.

 

 

Mozaiki wypalane w pierwotnych powierzchniach gładzonych

Niemal wszystkie monumenty neolityczne na świecie, pozostały wyrzeźbione tymi dwoma sposobami – rzeźbą gładzoną i rzeźbą okresu zniszczeń. Charakter wyrzeźbień monumentów skalnych, widoczny na całym świecie, jednoznacznie wskazuje na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane.

 

 

1. 2.  

1). Piramida Chefrena, Egipt. Wyrzeźbiona w górze skalnej, w ostańcu wapiennym, ok. 2700–2500 p.n.e. Monument wyrzeźbiony pierwotnie na gładko, został później, ok. 2500–2400 p.n.e., w okresie zniszczeń, oszpecony rzeźbą imitującą bloki skalne, głazy i kamienie. Mur na pierwszym planie nie jest murem lecz ścianą wyrzeźbioną w monolitycznej skale. W okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 p.n.e., ściana została przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie. Creative Commons by eviljohnius   2). Piramida Druga w Tazumal, Salwador.  Celowo oszpecona, w światowym okresie zniszczeń, rzeźbą imitującą kamienie. Gładkie fragmenty po prawej stronie bazaltowej piramidy, pochodzą z pierwotnego wyrzeźbienia, ok. 2700–2500 BC. public domain 

 

 

 

Sfinks, Egipt. Wielkie ubytki skały na głowie Sfinksa, nie zostały spowodowane erozją, lecz celową działalnością człowieka w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 BC. Obecnie Sfinks ma bliznę na czole (i inne ubytki kamienia) zacementowaną. Wielkie fragmenty materiału imitującego skałę wapienną, dobudowano do głowy kolosalnej rzeźby. Inne fragmenty monumentu zostały zamurowane jeszcze inne domurowane. W ten sposób niszczone są świadectwa przeszłości. Obecnie już nie wiadomo, czy dany fragment monumentu pozostaje w swej pierwotnej formie sprzed ponad czterech tys. lat, czy powstał w wyniku "renowacji". Tego rodzaju ingerencje są niedopuszczalne. Obecny Sfinks jest już w znaczej mierze karykaturą pierwotnej rzeźby skalnej. (zdjęcie archiwalne, ok. 1880).   

 

 

2.  3. 3.  

2). Obelisk Totmesa I, Karnak, Egipt. Wyrzeźbiony w wapiennych formacjach skalnych wraz z całą Świątynią Amona. Wys. ok. 23 m. Intencjonalne oszpecenia w światowym okresie zniszczeń. Tego rodzaju ubytków skały nie mogła spowodować erozja. Źródła podają, że Totmes I panował w latach 1504–1492 p.n.e. AttributionShare AlikeSome rights reserved by a rancid amoeba  3). Karnak, Egipt. Obelisk Totmesa I, wyrzeźbiony w wapiennych formacjach skalnych wraz z całą Świątynią Amona. AttributionSome rights reserved by kairoinfo4u  

 

 

Kamienie rzeźbione w kamieniu

 

 

1.   2.  3.

1). Obeliski w Stambule, Turcja. Wykonane w ostańcach skalnych ok. 2700–2400 BC. Na pierwszym planie znajduje się obelisk oszpecony, w okresie zniszczeń, rzeźbą podobną do bloków i kamieni (32 m wysokości), zaś ok. 100 m od niego znajduje się tzw. Obelisk Tutmozisa III, piękny obelisk, który ocalał od destruktywnego szaleństwa okresu zniszczeń. Obelisk mierzy 25,6 m łącznie z piedestałem. Creative Commons Autor: xiquinhosilva   ●  Obelisk Tutmozisa III na Hipodromie w Stambule. Cztery kostki, na których stoi obelisk, zostały wyrzeźbione (i zabarwione) wraz z piedestałem i obeliskiem w tej samej, monolitycznej skale.  2). Jervaulx Abbey, Anglia. Monument wyrzeźbiony w litej skale. Okres gładzony (imitacja bloków), ok. 2700–2500 BC. Okres zniszczeń (imitacja kamieni), ok. 2500–2400 BC. Źródła podają, że monumenty Jervaulx Abbey powstały w XII w. AttributionNoncommercialShare AlikeSome rights reserved by Ambersky235  3). Cuzco, Peru. Okres zniszczeń, ok. 2500–2400 BC. AttributionNoncommercialNo Derivative WorksSome rights reserved by Distra  

 

 

1. 2.  3.

1). Loristan-Sasanian bridge, Iran. Struktura atchitektoniczna nie została „zbudowana”, lecz w ewidentny sposób wyrzeźbiona w istniejących formacjach skalnych. Dlaczego więc została wyrzeźbiona w mozaikę podobną do bloków? Otóż w początkowym stadium okresu zniszczeń, monumenty przerzeźbiano stosunkowo delikatnymi wyżłobieniami, czego efektem były właśnie wyrzeźbienia podobne do bloków skalnych. Następnie owe „bloki skalne” przerzeźbiano coraz drobniejszą mozaiką podobną do kamieni. Pod koniec okresu zniszczeń, np. skały wapienne – rozbijano literalnie w proch. Przerzeźbienia litej skały w mozaikę imitującą bloki i kamienie wydają się oczywiście absurdalne, jednakże występują one niemal na wszystkich monumentach neolitycznych, na całym świecie. Przy czym przerzeźbienia te mają często charakter celowych zniszczeń. By Prof. Mortel   2). Palestrina, Włochy. 2009 r. „Rzymskie” monumenty rzeźbiono wprost w istniejących formacjach skalnych. Monument został oszpecony, w okresie zniszczeń, mozaikami podobnymi do kamieni. AttributionSome rights reserved by strife  3). Zamek Okayama, Japonia. Kamienie wyrzeźbione w kamieniu. Rzeźba mozaiki imitującej bloki i kamienie w pierwotnej, wyrzeźbionej na gładko, monolitycznej ścianie granitowej. Źródła podają, że zamek został „zbudowany” w XIV w. Creative Commons Autor: jpellgen  

 

 

●  Karkonosze, Polska. Jakim cudem mur zbudowany bez zaprawy, ze stosunkowo niewielkich kamieni, nie rozsypał się przez ok. 4400 lat? Ponieważ nie jest to mur zbudowany z kamieni, lecz monolityczna ściana zniwelowana w litej skale granitowej, zaś w okresie zniszczeń (2500–2400 BC) – wymozaikowana we wzór imitujący kamienie.

 

 

1.  2. 

1). Świątynia Słońca, Machu Picchu, Peru. Miasto wyrzeźbione w litej skale granitowej. Struktury kamienne widoczne na zdjęciu nie zostały „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w monolitycznej skale granitowej. Niedokończone mozaikowanie ściany, widoczne po prawej stronie zdjęcia – ujawnia brak bloków skalnych. W okresie gładzonym, ok. 2600–2500 BC, wszystkie monumenty neolityczne były rzeźbione, szlifowane na gładko, tzn. bez żadnych mozajek imitujących głazy, bloki lub kamienie. Później (ok. 2500–2400 BC), następowały pierwsze, płytkie wyżłobienia mozajek imitujących bloki skalne, głazy lub kamienie. Do końca okresu zniszczeń, (ok. 2400 BC), mozaiki stawały się coraz drobniejsze, zaś zarysy mozajek ciągle pogłębiano – prawdopodobnie dla zabawy, dla przyjemności.  2). Edo, Tokio, Japonia. Granit. Początki „wypalania” imitacji bloków. Mozaika bloków (po lewej) zostaje oszpecona dalszym „wypalaniem” (po prawej). AttributionNoncommercialSome rights reserved by mollydot  

 

 

1. 2. 

1). 2). Machu Picchu, Peru. Miasto wyrzeźbione w litej skale granitowej. W okresie gładzonym, wszystkie monumenty kamienne rzeźbiono – w litej skale – „na gładko”, tzn. bez żadnych wzorów podobnych do bloków, głazów lub kamieni. Następnie, w światowym okresie zniszczeń, niemal wszystkie monumenty maniakalnie przerzeźbiano wzorami podobnymi do bloków, głazów lub kamieni. Creative Commons 

 

 

Początek światowego okresu zniszczeń – wypalane dziury

Początek okresu zniszczeń nastąpił wówczas, kiedy nie można już było rzeźbić skał w sposób normalny – gładzony, ponieważ stały się zbyt miękkie, plastyczne, a niektóre kruche. Zdziwieni ludzie, próbują miękkości skał na różne sposoby.

 

 

1. 2. 3.

1). Mamallapuram, Indie. W pewnym momencie przesilenia grawitacyjnego Ziemia–Księżyc, granit był literalnie miękki i plastyczny. Na zdjęciu widoczne wgłębienia w granicie, wykonane celtem przez ciekawą osobę próbującą niesamowitą plastyczność kamienia. Uważa się, że skalne rzeźby w Mamallapuram wykonano w VII–VIII w. Creative Commons Autor: joh   2). Mamallapuram, Indie. Granit był literalnie miękki i plastyczny. Creative Commons Autor: Anuradha Sengupta   3). Hampi, Indie.

 

 

1. 2. 3. 4. 5.

1). Sigirija, Sri Lanka. Ekstremalnie miękki granit (ok. 2500–2400 p.n.e.), obrabiano często dla zabawy. Podobne „dziury” znajdujemy na całym świecie. Wykonywano je dużymi kamiennymi celtami (dwa celty widoczne na foto). „Dziury” drążono często bezładnie – „byle jak i byle gdzie” – ponieważ oszczędność pracy nie liczyła się zupełnie. AttributionNoncommercialSome rights reserved by travfotos   2). Sigirija, Sri Lanka. AttributionSome rights reserved by S J Pinkney   3). Sigirija, Sri Lanka. Ekstremalnie miękki granit (ok. 2500–2400 BC), obrabiano często dla zabawy. Wyżłobienia, widoczne na zdjęciu, wykonywano dużym kamiennym celtem. Podobne wyżłobienia znajdujemy na całym świecie. Drążono je często bezładnie – „byle jak i byle gdzie” – ponieważ oszczędność pracy nie liczyła się zupełnie. Obok, metalowe schody dla turystów. AttributionNoncommercialShare AlikeSome rights reserved by jjay69   4). Ekstremalnie miękki bazalt (ok. 2500–2400 BC), obrabiano często dla zabawy. „Dziury drążono często bezładnie – „byle jak i byle gdzie” – ponieważ oszczędność pracy nie liczyła się zupełnie. „Dziury”, widoczne na zdjęciu, wykonywano dużym kamiennym celtem. Podobne „dziury” znajdujemy na całym świecie. Drążenie „dziur” odbywało się niejako przez „wypalanie” skały. Prawdopodobnie samo dotykanie celtem kamiennym, skały obrabianej, powodowało jej obróbkę.  5). Zamek Ogrodzieniec, Polska. Wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Drążenie „dziur” odbywało się niejako przez „wypalanie” skały. Uważa się, że zamek został „zbudowany” w XII w. Creative Commons Autor: bazylek100  

 

 

1. 2. 3.

1). Burren, Irlandia. Początek światowego okresu zniszczeń, ok. 2500 BC. Wyżłobienia rowów w wapiennym terenie skalnym odbywało się niejako przez „wypalanie” skały. Prawdopodobnie samo dotykanie (celtem kamiennym lub metalowym), skały obrabianej, powodowało jej obróbkę. „Ćwiartowanie” terenu skalnego wykonano dużym celtem tkwiącym pionowo w rowie. Rowy zostały wykonane wyraźnie „bez sensu” i „byle jak”, co może wskazywać na to, że wykonano je z dziecinną łatwością i dla zabawy. Wszystkie rowy mają podobną szerokość. Podobne „ćwiartowanie” skał, widoczne jest w wielu rejonach świata. Creative Commons Autor: Rambling Traveler   2). Burren, Irlandia. „Poćwiartowany” teren wapiennej skały dużym celtem tkwiącym pionowo w rowie. Creative Commons Autor: astrogator  3). Poulnabrone dolmen, Irlandia. „Poćwiartowany” teren wapiennej skały dużym celtem tkwiącym pionowo w rowie. AttributionNoncommercialNo Derivative WorksSome rights reserved by rebecca19804 

 

 

1. 2. 3. 4.

1). Koloseum, Rzym. Wypalane „dziury”.  2). Karnak, Egipt. Okres zniszczeń. Creative Commons Autor: kairoinfo4u  3). Orvieto, Włochy. Drążenie, "wypalanie" dziur w skale odbywało się przez naciskanie dużym celtem kamiennym skały obrabianej. Creative Commons Autor: Gaspa   4). Zamek w Les Baux-de-Provence, Francja. Skała wapienna. Wypalanie otworów dużym celtem kamiennym. Widoczne fragmenty „spieczonej” skały w okresie zniszczeń. Creative Commons Autor: Nelson Minar  

 

 

1. 2.  3. 4.

1. Chapelle de Ste-Croix, Arles, Francja. Normalna niwelacja skalnego gruntu stała się niemożliwa. Uważa się, że monument został „zbudowany” w XII w. Creative Commons Autor: abrocke   2. Zamek Montmajour, Arles, Francja. Uważa się, że zamek został „zbudowany” między X a XIII w. Źródło: public domain   3). Opactwo Montmajour, Francja. Normalna niwelacja, rzeźba zamku w wapiennych formacjach skalnych stała się niemożliwa. Domek, złączony z litą skałą i ściany na dalszym planie – zostały także wyrzeźbione – a nie „zbudowane”. Wikipedia błędnie podaje, że opactwo zostało założone w 948 r. AttributionNoncommercialSome rights reserved by joriavlis  4). Opactwo Montmajour, Francja. Niedokończona niwelacja–rzeźba zamku w wapiennych formacjach skalnych. AttributionNoncommercialShare AlikeSome rights reserved by cercamon 

 

 

Obróbka kamienia wykonywana była celtami – narzędziami do obróbki miękkich (wówczas) skał.

 

 

1.  2.

1). Lisht, Egipt. Stosunkowo duży, dolerytowy celt znaleziony został w komorze grobowej faraona Mentuhotepa w Lisht. XI dynastia (2074–1937 p.n.e.). Doleryt jest twardszy od granitu.  2). Kanion rzeki Mokelumne, Kalifornia, USA. Dziury w granitowej skale wykonane stosunkowo dużymi celtami granitowymi, leżącymi obok. Dziury zostały wykonane wyraźnie „bez sensu” i „byle jak”, co może wskazywać na to, że wykonano je z dziecinną łatwością i prawdopodobnie dla zabawy.

 

 

1. 2. 3. 4.

1). Miękki granit w Asuanie, Egipt. Największy obelisk na świecie (tzw. niedokończony). Około 42 m długości. Bok kwadratu podstawy wynosi ok. 4,2 m. Wyraźne ślady wybierania materiału skalnego wokół obelisku ujawniają, że granit obrabiano z dziecinną łatwością. Obecnie w ogóle nie jest możliwe tak efektywne skrobanie granitowej skały żadnym rylcem – ani stalowym, ani diamentowym. Ślady w obrębie obelisku uważa się, niesłusznie, za ślady kucia dolerytową kulą. Otóż nie są to ślady „kucia”, lecz ślady skrobania dolerytowym rylcem. Ślady pozostawione w kamieniołomie są długie, równe, powtarzalne i podobne. Według przedstawionej tu hipotezy, Niedokończony Obelisk został wyrzeźbiony ok. 2500 BC, a nie jak się obecnie uważa, ok. 1500 BC. Creative Commons Autor: upyernoz   2). Asuan, Egipt. AttributionNoncommercialNo Derivative WorksSome rights reserved by GabeD   3). Asuan, Egipt. Creative Commons Attribution 3.0 by Olaf Tausch   4). Asuan, Egipt. Granit. Ślady te nie pochodzą od skrobania kamienia, lecz od naciskania–wgniatania kamienia dużym celtem stawianym w pionie. Duże celty były zazwyczaj w kształcie słupa dochodzącago do 1,5 m długości, o przekroju kwardatu lub owalu: ok. 20 x 20 cm.  ●  Wgniatany granit w Asuanie, Egipt. Miękki granit zostawał wgniatany dużymi, przypuszczalnie dolerytowymi celtami, stawianymi w pionie. Creative Commons Attribution 3.0 by Olaf Tausch  

 

 

1. 2.

1). Niedokończony Obelisk, Asuan, Egipt. Obelisku nie zamierzano wydobyć na zewnątrz, ani ustawiać pionowo. Obelisk rzeźbiono najprawdopodobniej dla zabawy, jako dzieło rzeźbiarskie, o czym najlepiej świadczą chaotyczne wyskrobania granitu pod obeliskiem. Skały nie wybierano systematycznie, lecz chaotycznie. AttributionNoncommercialNo Derivative WorksSome rights reserved by Larsj  2). Sigirija, Sri Lanka. Granitowe schody wykonane na początku okresu zniszczeń, ok. 2500 BC. Pojedyncze wyżłobienia wykonywano dużym kamiennym celtem. Podobnych schodów jest bardzo dużo na tej granitowej górze. Schody granitowe drążono często bezładnie – „byle jak i byle gdzie”, ponieważ oszczędność pracy nie liczyła się zupełnie. Obok, metalowe schody dla turystów. 

 

●  Turyści na dnie głębokiego rowu okalającego Niedokończony Obelisk w Asuanie. Egipt. Granit wybierano z dziecinną łatwością. Charakter wyskrobań i wyrzeźbień fragmentów „niedokończonego obelisku” wskazuje, że prace wykonywano dla zabawy. Niedokończony Obelisk. Wybieranie granitowego urobku skalnego było dziecinnie łatwe i niezwykle efektywne. 

 

W artykule zamieszczonym w Internecie, Denys Stock, ekspert od narzędzi stosowanych w starożytnym Egipcie, opisuje własne doświadczenie demonstrując pracę starożytnych Egipcjan usuwających granit z pionowej ściany „niedokończonego obelisku”. Otóż przykucnięty w głębokim, ok. 4 m rowie, ciągnącym się dookoła „niedokończonego obelisku”, Denys Stock po 10 minutach uderzania 6-cio kilogramową bryłą dolerytu w to samo miejsce granitowej ściany odczuł ból w nadgarstkach i ramionach. Uderzał tak w sumie 20 minut i wszystko, co z tej pracy wynikło, to tyle granitowego kurzu ile by zmieściło się na dziecięcej dłoni. Natomiast powierzchnia granitu pozostała taka sama, jak na początku jego pracy.

Z książki egiptologa Andrzeja Niwińskiego „Zagadki kraju faraonów”, dowiadujemy się, że w kamieniołomie asuańskim przeprowadzone było doświadczenie, które wykazało, że kamieniarz (za pomocą bryły dolerytowej i piasku), w ciągu jednej godziny może usunąć pięciomilimetrową (5 mm) warstwę granitu z powierzchni ok. 10 cm2. Czyli kostkę o boku 10 cm kamieniarz zeszlifowałby przez 200 godz. A jeden metr sześcienny przez 200,000 roboczogodzin. Wokół Niedokończonego Obelisku w Asuanie usunięto gigantyczną masę urobku skalnego – ok. 1500 ton.

 

Obecnie efektywne skrobanie granitowej skały, nie jest możliwe nawet przy pomocy narzędzi z utwardzanej stali, ponieważ stal utwardzana (narzędziowa) ma 6,5 stopnia w skali twardości Mohsa, zaś granit – 7 stopni. Efektywne skrobanie granitu nie jest możliwe nawet rylcem diamentowym. Kiedyś usiłowałem skrobać granitową skałę diamentem przemysłowym, który jest prawdziwym diamentem, lecz nie oszlifowanym. Okazało się, że efektywne zeskrobywanie materiału skalnego z granitowej bryły jest niemożliwe. Diamentem możemy wyskrobać w granicie jedynie cieniutkie kreseczki. Jeśli uświadomimy sobie, że rzeczywiście nie jest możliwe ręczne obrabianie twardych skał żadnym minerałem, to nic nie stanie na przeszkodzie, aby przyjąć, że tysiące kolosalnych rzeźb architektonicznych z twardych skał, rozsianych po całym świecie, są dowodem i świadectwem tego, że w neolicie skały były na tyle miękkie, że można je było obrabiać jakimś minerałem, który także zmiękł, lecz pozostał twardszy w stosunku do innych skał.

 

 

Tego rodzaju ręczne zadrapania skały, były niemożliwe do wykonania w żadnym czasie, oprócz epoki miękkich skał. Dzisiaj w ogóle nie jest możliwe wykonanie (na twardych skałach) tak głębokich pojedynczych zadrapań nawet rylcem diamentowym, ponieważ skały są obecnie tak twarde, że jakikolwiek rylec ślizga się tylko po powierzchni skały tępiąc ostrze. Skrobanie diamentem powierzchni granitowych, piaskowych i bazaltowych skał, pozostawia obecnie jedynie cieniutkie kreseczki. Zdjęcia na niniejszej stronie ukazują, że obróbka skały była dziecinnie łatwa.

 

 

●  Aby wydrążyć tzw. „Baseny królowej Saby” w Aksum, w Etiopii, musiano usunąć prawdopodobnie sto razy więcej urobku skalnego (także granit), niż usunięto podczas rzeźbienia „Niedokończonego Obelisku” w Asuanie.  ●  Miękka skała bazaltowa w Haute-Loire, Francja.  

 

 

1.  2. 3. 4.

1). Miękki bazalt w Grotach Elury, Indie. Tego rodzaju zadrapania bazaltowej skały mogły być wykonane wyłącznie w epoce miękkich skał. Obecnie bazalt ma podobną twardość do utwardzanej stali – kiedyś był miękki i plastyczny.  2). Miękka skała w okolicach Cuzco, Peru. Odłożone na pewien czas narzędzia do obróbki kamienia, duże celty, wgniotły miękką wówczas skałę, niemal jak ciasto.  3). Machu Picchu, Peru. Granit. W epoce miękkich skał, oszczędność pracy nie liczyła się zupełnie. Tych pięć, pojedynczych zadrapań dużym celtem kamiennym, miedzianym lub brązowym, wykonano prawdopodobnie w kilka sekund. Machu Picchu nie powstawało przez „budowanie”, lecz przez rzeźbienie w istniejących formacjach skalnych. Skałę skrobano tu, zdrapywano, dłubano, szlifowano lub ścierano. Natomiast nigdy nie kuto, ponieważ nie było czym kuć. Na pierwszym planie charakterystyczne zadrapania granitowej skały, niemożliwe do wykonania w żadnym czasie, oprócz epoki miękkich skał. Creative Commons Autor: robennals   4). Czeski Raj, Czechy. Skała piaskowa. Creative Commons Autor: Jean-François Chénier  

 

 

Jeśli kiedyś usuwano ręcznie setki tysięcy ton granitowego, andezytowego lub bazaltowego urobku, świadczy to, że w epoce miękkich skał była możliwość łatwego obrabiania twardych skał i rzeźbienia kolosalnych monumentów skalnych – możliwość, jakiej już dzisiaj nie ma.

Obecnie skały granitowej i bazaltowej nie można efektywnie obrabiać nawet rylcem diamentowym. 

 

 

1. 2.

1). Karnak, Egipt. Aleja Sfinksów. Około 2500 p.n.e., skała wapienna stała się miękka i niejako plastyczna. Obróbka skały była dziecinnie łatwa. Tego rodzaju pojedynczych zadrapań nie możemy obecnie wykonać nawet rylcem diamentowym. AttributionNoncommercialShare AlikeSome rights reserved by cammyjams  2). Pierwszy Pylon, Karnak, Egipt. Monolityczna ściana wapienna została wyrzeźbiona we wzór podobny do bloków. Creative Commons Autor: kairoinfo4u    

●  Dendera, Egipt. Skała wapienna. Pojedyncze, głębokie zadrapania kamiennym, miedzianym lub brązowym celtem, niemożliwe do wykonania w żadnym czasie oprócz epoki miękkich skał. Obecnie absolutnie niemożliwe do wykonania nawet rylcem diamentowym. Wybieranie stosunkowo dużych porcji urobku skalnego było (w okresie gładzonym) dziecinnie łatwe. Być może jedna osoba w ciągu kilku minut wykonała tych kilkanaście pojedynczych, potężnych, głębokich zadrapań.

 

 

●  Zamek Regenstein, Niemcy.  ●  Miękka skała (andezyt) w Ollantaytambo, Peru. Charakterystyczne, ręczne zadrapania skały, niemożliwe do wykonania w żadnym czasie, oprócz epoki miękkich skał. Na drodze z „kamieniołomów” Kachiqhata do Świątyni Słońca w Ollantaytambo znajduje się blok skalny o długości 6 m i boku ok. 1,60 m. Jest to andezyt (7 Mohsa) – jedna z najtwardszych skał. Zdjęcia ujawniają charakterystyczne ślady pojedynczych skrobnięć ryolitowym, kwarcytowym lub hematytowym rylcem. Jedno zadrapanie takim rylcem pozwalało kiedyś na usunięcie stosunkowo dużej porcji materiału skalnego: ze zdjęć wynika, że ok. 3–5 kg. Tego rodzaju pojedyncze zadrapania są dzisiaj absolutnie niemożliwe do wykonania.  ●  Miękkie skały piaskowe w „kamieniołomach” w Gebel Silsilah West, Egipt. Charakterystyczne, pojedyncze zadrapania skały, niemożliwe do wykonania w żadnym czasie, oprócz epoki miękkich skał. 4500 lat temu skałę można było skrobać niezwykle efektywnie, ponieważ kamienie były miękkie niemal jak glina.

 

 

Tego rodzaju ręczne zadrapania skały, były niemożliwe do wykonania w żadnym czasie, oprócz epoki miękkich skał. Dzisiaj w ogóle nie jest możliwe wykonanie (na twardych skałach) tak głębokich pojedynczych zadrapań nawet rylcem diamentowym, ponieważ skały są obecnie tak twarde, że jakikolwiek rylec ślizga się tylko po powierzchni skały tępiąc ostrze. Skrobanie diamentem powierzchni granitowych, piaskowych i bazaltowych skał, pozostawia obecnie jedynie cieniutkie kreseczki. Zdjęcia na niniejszej stronie ukazują, że obróbka skały była dziecinnie łatwa.

 

 

Dlaczego rzeźbiono mozaikę podobną do bloków skalnych?

Złoty, boski okres gładzony był zapewne interpretowany jako czas wielkiej przychylności bogów, którzy zmiękczyli wszystkie skały i kamienie na świecie, umożliwiając ludziom rzeźbienie pałaców, zamków, domów i mieszkań wprost w skałach – bez potrzeby uciążliwego ich budowania.

Imitacje bloków skalnych, głazów i kamieni rzeźbiono - "wypalano" (w okresie zniszczeń) często po to, aby pokazać bogom, że monumenty zostają niszczone zgodnie z ich wolą.

 

Niemal wszystkie monumenty neolityczne wyrzeźbiono w litej skale. Początkowo, w okresie gładzonym (2700–2500 BC), monumenty rzeźbiono „na gładko”, tzn. bez żadnych wzorów imitujących bloki, głazy lub kamienie. Później, w światowym okresie zniszczeń (2500–2400 BC), niemal wszystkie monumenty wyrzeźbione w okresie gładzonym, przerzeźbiano wzorami podobnymi do głazów, bloków lub kamieni, co miało często oszpecający lub niszczący charakter.

Przerzeźbianie pierwotnych, gładzonych powierzchni monumentów – mozaiką imitującą bloki i kamienie – odbywało się niemal na całym świecie, i w tym samym czasie, ok. 2500–2400 BC.

 

 

1.   2.   3.

1. 2. 3. Dagoba Kiri Vihara, Polonnaruwa, Sri Lanka. Dagoba wyraźnie nie została „zbudowana”, lecz wyrzeźbiona w skalnej górze. Widoczne wypełnienia ubytków kamienia cegłami. 1. Creative Commons Autor: Nigel Wilson  2. Creative Commons Autor: jeroen.kurvers   3. Creative Commons Autor: Gwen Vanhee  

 

 

Neolityczne imitacje murów

Prawdopodobnie wszystkie struktury neolityczne na świecie, były wyskrobywane i rzeźbione w litej, najczęściej macierzystej skale, w okresie ok. 2600–2500 BC. Później, ok. 2500–2400 BC, monumenty architektoniczne przerzeźbiano mozaikami imitującymi bloki, głazy i kamienie. Jednym ze skutków owych przerzeźbień jest „mur, który nie jest murem”, lecz wymozaikowaną, monolityczną ścianą skalną, zniwelowaną uprzednio w pionie.

Być może jedną z trudności, na jakie napotykamy od tak dawna, w interpretacji monumentów neolitycznych – jest „mur jako mozaika”, jako wymozaikowana w imitację kamiennego muru ściana z litej skały. Prawdopodobnie wszystkie ściany skalne monumentów neolitycznych na świecie powstawały (2700–2500 BC), przez niwelację litej skały w pionie i były mozaikowane bądź gładkie, zaś mury z osobnych kamieni – w owym czasie – wykonywano rzadko.

Cóż to jest mozaika imitująca wielkie głazy lub mniejsze kamienie? Otóż, kiedy widzimy mur wykonany w epoce miękkich skał, jak np. jakikolwiek mur w Machu Picchu, w Sacsahuaman koło Cuzco, w Baalbek, w Karnaku, Luksorze, Edfu, czy fragment Muru Hadriana, oddzielającego rzekomo Szkocję od Anglii, widzimy po prostu mur – czyli strukturę wzniesioną, zbudowaną z kamieni. Tymczasem jest to ściana, struktura wyskrobana i wyrzeźbiona w litej skale, w istniejących formacjach skalnych, i wymozaikowana we wzór imitujący kamienie lub większe głazy. A więc niejako kluczem do świata epoki miękkich skał jest „mur, który nie jest murem”, lecz monolityczną, wymozaikowaną ścianą skalną, łudząco przypominającą ścianę "zbudowaną" z kamieni. Na licznych neolitycznych strukturach architektonicznych, jak choćby w wielu miejscach piramid w Gizie i cyklopowych ścianach w Sacsahuaman i Ollantaytambo w Peru (gdzie mozaika imitująca głazy jest płytko wydrążona), gołym okiem widać, że „bloki” lub „głazy” łączą się z sobą, stanowiąc jedną gigantyczną ścianę skalną. Owe płytko wyrzeźbione obrysy rzekomych kamiennych głazów, ujawniają jedynie mozaikę kamienną.

 

I taka jest reguła dotycząca być może wszyskich monumentów kamiennych wyrzeźbionych w epoce miękkich skał na całym świecie: – zamiast kamieni, głazów, bloków skalnych kładzionych jeden na drugim, murowanych ścian, budowli z bloków skalnych, głazów lub kamieni, i wszelkich innych konstrukcji kamiennych, wznoszonych przez człowieka – są tylko mozaiki je imitujące. Wyrzeźbione, wydrążone w litej skale, w monolitach skalnych, lub w naturalnych formacjach skalnych. Powierzchnia Piramidy Cheopsa również została przerzeźbiona we wzory imitujące bloki i kamienie.

 

Tego rodzaju wyrzeźbienia w monolitycznych skałach były absolutnie niemożliwe do wykonania w starożytności i średniowieczu. Dlatego powinniśmy założyć, że epoka miękkich skał – rzeczywiście istniała.

 

 

Światowy okres zniszczeń

 

page 1    page 2

 

 

* * *