Home

¾ Monumenty megalityczne – rzeźbione struktury kamienne, właściwe dla epoki megalitów.

¾ Monumentów megalitycznych nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale.

¾ Rzeźbienie wszystkich monumentów megalitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie

materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

Megalityczne imitacje murów

„Mur, który nie jest murem” – mozaikowany świat epoki megalitów

Prawdopodobnie wszystkie struktury megalityczne na świecie z III tysiąclecia p.n.e., były wyskrobywane i rzeźbione w litej,

najczęściej macierzystej skale. W drugim okresie przesilenia, dotychczasowe gładzone monumenty architektoniczne przerzeźbiano

w sposób dłubany (mozaiką dłubaną). Jednym ze skutków owych przerzeźbień jest „mur, który nie jest murem”,

lecz wymozaikowaną, monolityczną ścianą skalną, zniwelowaną uprzednio w pionie.

Być może jedną z trudności, na jakie napotykamy od tak dawna, w interpretacji monumentów megalitycznych

– jest „mur jako mozaika”, jako wymozaikowana w imitację kamiennego muru ściana z litej skały. Prawdopodobnie wszystkie

ściany skalne monumentów megalitycznych na świecie z III tysiąclecia p.n.e. powstawały przez niwelację litej skały w pionie

i były mozaikowane bądź gładkie, zaś murów z osobnych kamieni – w owym czasie – w ogóle nie wykonywano. Łatwiej było

wyskrobać, wyrzeźbić ścianę w litej – bardziej miękkiej wówczas – skale, niż wyskrobywać każdy głaz z osobna

i budować z nich mur.

Cóż to jest mozaika dłubana lub mozaika cyklopowa? Otóż, kiedy widzimy mur wykonany w epoce megalitów, jak np. jakikolwiek

mur w Machu Picchu, w Sacsahuaman koło Cuzco, w Baalbek, w Karnaku, Luksorze, Edfu, czy fragment Muru Hadriana,

oddzielającego rzekomo Szkocję od Anglii, widzimy po prostu mur – czyli strukturę wzniesioną, zbudowaną z kamieni. Tymczasem

jest to ściana, struktura wyskrobana i wyrzeźbiona w litej skale związana integralnie z podłożem skalnym (ang. bedrock)

i wymozaikowana we wzór imitujący kamienie lub duże głazy. A więc niejako kluczem do świata epoki megalitów jest

„mur, który nie jest murem”, lecz monolityczną, wymozaikowaną ścianą skalną, łudząco przypominającą ścianę zbudowaną z kamieni.

Na licznych megalitycznych strukturach architektonicznych, jak choćby w wielu miejscach piramid w Gizie i cyklopowych ścianach

w Sacsahuaman i Ollantaytambo w Peru (gdzie mozaika imitująca głazy jest płytko wydrążona), gołym okiem widać, że „głazy”

łączą się z sobą, stanowiąc jedną gigantyczną ścianę skalną. Owe płytko wyrzeźbione obrysy rzekomych kamiennych głazów,

ujawniają jedynie mozaikę kamienną. I taka jest reguła odnosząca się do niemal wszystkich monumentów architektonicznych

epoki megalitów na całym świecie – zamiast kamieni, głazów, bloków skalnych, kładzionych jeden na drugim, murowanych ścian

i wszelkich innych konstrukcji budowanych, wznoszonych przez człowieka – jest mozaika – wyrzeźbiona, wydrążona w litej skale,

w monolicie skalnym.

Prawie każda struktura megalityczna na świecie zawiera rzeźbę gładzoną i dłubaną.

1.     2.       3.       4.

1. Megalityczne miasto skalne Orvieto, Włochy. 2008. Skała bazaltowa. III tysiąclecie. p.n.e. Niedokończona niwelacja ściany.

Ogromne pozostałości naturalnej bazaltowej skały, zalegają wysoko na ścianach megalitycznego miasta. Świadczy to, że ściany

nie zostały zbudowane, lecz wyrzeźbiome w litej skale. Gdyby ściany te były „zbudowane”, to tego rodzaju olbrzymie bryły

litej skały, nie mogłyby się w ich strukturze pojawić. Creative Commons Autor: Gaspa

2. Malinalco, Meksyk. 2007. Creative Commons Autor: radamantis_t

3. Elura, Indie. 2007. Bazaltowe rzeźby skalne z III tysiącl. p.n.e. Uważa się, że rzeźby skalne w Elurze powstawały

pomiędzy V a XI w. Creative Commons Autor: danchitnis

4. Sfinks, Giza, Egipt. 2002. Dzisiaj nie ulega wątpliwości, że Sfinks nie jest budowlą, i że został wyrzeźbiony w litej skale.

Na zdjęciu widoczna jest imitacja megalitycznego muru, który zawiera rzeźbę kilku mozajek większych i mniejszych bloków

skalnych i kamieni. Creative Commons Autor: Sugarmonster

1. Świątynia Augusta, File, Egipt. Celowe zeszlifowania pierwotnej mozaiki imitującej bloki skalne ujawniają monolityczną rzeźbę

całego monumentu i brak „bloków skalnych”, z których rzekomo monument został „zbudowany”. I taka jest reguła dotycząca

być może wszyskich monumentów kamiennych wyrzeźbionych w epoce megalitów: – zamiast budowli z bloków skalnych,

głazów lub kamieni – jest tylko mozaika je imitująca. Creative Commons

2.Chichen Itza, Meksyk. 2008. Celowe zeszlifowania pierwotnej mozaiki imitującej bloki skalne ujawniają monolityczną rzeźbę

całego monumentu i brak „bloków skalnych”, z których rzekomo monument został „zbudowany”. Creative Commons Autor: *amelia*

1.        2.         3.        4.        5.

1. Piramida Słońca, Teotihuacan, Meksyk. Bazalt. Niezliczone „plastry skalne”, będące pozostałościami po pierwotnej

rzeźbie gładzonej, znajdują się w całym Mieście Bogów. Świadczą one, że piramida nie została „zbudowana”, lecz wyrzeźbiona

w litej naturalnej skale.

2. Wielka Stupa w Sanchi. Indie. (po lewej stronie). 2007. Rzeźba w monolitycznej skale, wykonana w III tysiącl. p.n.e.

Olbrzymie „plastry skalne”, będące pozostałościami po pierwotnej rzeźbie gładzonej świadczą, że monument nie został

„zbudowany”, lecz wyrzeźbiony w litej naturalnej skale. Niedokończone rzeźbienie mozaiki dłubanej w pierwotnej rzeźbie gładzonej.

Uważa się, że Wielka Stupa została „zbudowana” w IV w. p.n.e. Creative Commons Autor: Carol Mitchell   

3. Bretania, Francja. 2005. Creative Commons Autor: WarOnTomato

4. Herkulanum, Włochy. Wyrzeźbienia w litej skale z III tysiącl. p.n.e. Zniszczenia rzeźb gładzonych poźniejszą mozaiką dłubaną.

5. Piramida Quetzalcoatla (Pierzastego Węża), Teotihuacan, Meksyk. 2006. Wyrzeźbienia w litej skale z III tysiącl. p.n.e.

Zniszczenia rzeźb gładzonych poźniejszą mozaiką dłubaną. Creative Commons Autor: Daquella manera

  Świątynia Słońca, Machu Picchu, Peru. Struktury kamienne widoczne na zdjęciu

nie są „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w litej skale granitowej. Niedokończone mozaikowanie ściany,

widoczne po prawej stronie – ujawnia brak bloków skalnych.

1.         2.        3.

1. 2. Queens, New York, USA. 2008. Granitowa ściana wyrzeźbiona w mozaikę

imitującą głazy i kamienie. Przestrzeń między „głazami” została wydrążona bardzo głęboko, co widziałem w innych fragmentach

tego „muru”. Obecnie przestrzeń pomiędzy „głazami” wypełniona jest cementem, aby „głazy” nie powypadały z „muru”.

Gdyby kamienna struktura, widoczna na zdjęciu, była murem wzniesionym z głazów, to głazy największe byłyby umieszczone

na spodzie, a mniejsze u góry. Tak jednak nie jest, co wzmacnia przypuszczenie, że mur nie jest murem – lecz ścianą litej skały,

która została dobrze zniwelowana w pionie, zaś później wyrzeźbiona w mozaikę imitującą głazy i kamienie.

3. Zamek Edo, Tokio, Japonia. 2008. Granitowa, monolityczna ściana, wyrzeźbiona w mozaikę imitującą głazy i kamienie.

Creative Commons Autor: K.Suzuki

„Twierdza Inków” w Sacsahuaman, Peru

Około 2500 p.n.e. skały zmiękły tak bardzo, że nie można już było rzeźbić metodą gładzoną. Wówczas, niemal na całym świecie,

zaczęto rzeźbić mozaikę imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie, wprost na dotychczasowych rzeźbach gładzonych,

niszcząc je często i oszpecając.

1.     

1. Ogromne głazy, które są ponoć dopasowane do siebie z niesamowitą precyzją. Otóż nie są to głazy,

lecz mozaika imitująca wielkie głazy, wyryta kamiennym rylcem ok. 2500 lat p.n.e. Kiedy robotnicy usunęli trawę w kilku miejscach

(w 2006 roku), okazało się, że „tkwiące w trawie głazy” – nimi nie są. Niemal wszystkie „głazy” w Sacsahuaman są integralną

częścią naturalnego podłoża wapiennej skały, które w III tysiącl. p.n.e. zostało zniwelowane, wyrzeźbione i wymozaikowane

w cudowną mozaikę cyklopową, imitującą wielkie głazy. Podobnie jest ze wszystkimi piramidami w Egipcie, Sudanie,

Ameryce Środkowej, Europie i Azji, które także nie zostały „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w skalnych górach lub wzniesieniach.

Zamiast bloków skalnych, głazów lub kamieni, jest tylko mozaika wyryta kamiennym rylcem.

Twierdza Inków. Maj 2007. Około 4500 lat temu, w trzech gigantycznych ścianach skalnych wyryto,

kamiennym rylcem, piękną mozaikę imitującą wielkie głazy, która łudzi do dziś, że są to

„mury zbudowane ze ściśle dopasowanych głazów”.

„Twierdza Inków”, Sacsahuaman, Peru. Skała wapienna. Ciekawym przykładem rzeźby skalnej gładzonej

jest tzw. Twierdza Inków w Sacsahuaman. Znajduje się ok. 2 km na północ od miasta Cuzco. Choć może to wydawać się

absurdalne, to jednak w tych strukturach pojedynczych kamieni jest niewiele. W okresie przesilenia wyrzeźbiono tu

w sposób gładzony kilka tarasów, zaś w pionowych ścianach tarasów wyrzeźbiono, kamiennym rylcem, mozaikę cyklopową,

imitującą gigantyczne głazy skalne.

1.        2.

1. Sacsahuaman. 2005. Na zdjęciu, być może, wyraźnie widać, że gigantyczne, mozaikowane ściany skalne powstawały przez

niwelację terenu skalnego w poziomie i pionie. Najpierw była tarasowo-zygzakowa niwelacja terenu skalnego rzeźbiona na gładko,

później następowały wyrzeźbienia mozaiki cyklopowej, i na końcu – dłubanej. Ściany uzyskiwano poprzez niwelację terenu skalnego,

nie zaś poprzez „budowanie”. Ściany te są integralną częścią zniwelowanego terenu skalnego. Creative Commons Autor: Bruno Girin

2. Sacsahuaman. 2005. Gigantyczne ściany skalne powstawały (bez znajomości żelaza), w wyniku niwelacji terenu skalnego,

który również często mozaikowano (w imitację bruku). Pierwotnie ściany były gładkie, później mozaikowano je w imitację

cyklopowych głazów. Ściany te są integralną częścią zniwelowanego terenu skalnego. Pod skąpą trawą nie ma gleby,

lecz znajduje się lita, wymozaikowana w imitację drobnego bruku, skała. Creative Commons Autor: benhulley

A więc „cyklopowe głazy”, które podziwiamy w Sacsahuaman nimi nie są. Z bliska wyraźnie widać, że nie są to osobne głazy,

lecz mozaika wyrzeźbiona w skalnych, gigantycznych ścianach. Jeśli mozaika imitująca kamienne głazy została wyskrobana

stosunkowo płytko, ujawnia w owych miejscach, że głazów nie ma, że jest tylko ogromna jednolita ściana skalna, na której

kamiennym rylcem wyryte zostały rowki–wyżłobienia imitujące osobne głazy. Nie znaczy to, że osobnych głazów nie ma.

Są, jednakże nie jest ich tak wiele jak się na pozór wydaje. Owe zygzakowate tarasy w Sacsahuaman zostały wyskrobane

i wyrzeźbione w litej skale. Skalne ściany tarasów zostały zniwelowane w pionie, natomiast skalisty teren został zniwelowany

w poziomie.

1.       rys. J. Kijewski

1. Sacsahuaman. 2005. Rzeźba skalna gładzona i późniejsza – dłubana. W imitacji „cyklopowych głazów” znajdują się

wyrzeźbienia stosunkowo drobnej rzeźby dłubanej, która została wykonana w późniejszym okresie przesilenia grawitacyjnego

– ok. 2500-2200 lat p.n.e. Na szczęście wyrzeźbień dłubanych nie wykonano wiele i w ten sposób ocalała jedna

z najpiękniejszych i najbardziej fascynujących megalitycznych mozajek cyklopowych na świecie. Creative Commons Autor: benhulley 

Bardzo wątpliwym wydaje się, aby struktury megalityczne w Sacsahuaman były „Twierdzą Inków”, jak utrzymują na ogół badacze

kultur południowo–amerykańskich. Inkowie, którzy nie znali żelaza, nie byli w stanie rzeźbić takich struktur kamiennych 500 lat temu

dla takiej samej przyczyny, dla jakiej my, ludzie współcześni, nie jesteśmy w stanie tego dokonać bez użycia żelaza i maszyn.

Musiały więc zaistnieć nadzwyczajne warunki, aby można było wyskrobywać w litej skale tysiące ton skalnego urobku, mając

do dyspozycji tylko ludzką siłę fizyczną i hematytowy, ryolitowy, kwarcytowy, granitowy, obsydianowy, nefrytowy lub jakiś inny rylec

o podobnej lub większej twardości od obrabianych skał. Tymi nadzwyczajnymi warunkami, które umożliwiały ludziom wykonywanie

tak niezwykłych i gigantycznych „prac kamieniarskich”, jest właśnie opisana niżej – księżycowa hipoteza.

Więcej – w książce autora pt. Księżyc i piramidy, którą można nabyć w Wydawnictwie Dobry eBook, pod adresem:

http://www.dobryebook.pl/piramidy_megality_kromlechy_dolmeny-e-55.html