Home

¾ Monumenty megalityczne – rzeźbione struktury kamienne, właściwe dla epoki megalitów.

¾ Monumentów megalitycznych nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale.

¾ Rzeźbienie wszystkich monumentów megalitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie

materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

¾ Na podstawie licznych zdjęć, możemy w przybliżeniu ustalić, że jedna osoba mogła wyskrobać, usunąć,

ok. 1 m³ urobku dowolnej skały w ciągu 15 min. Czyli średnio – prawie 3 tony.

Epoka miękkich skał – epoka megalitów

Spis treści:

Miękkie kamienie – świadectwa, dowody 

Miękkie skały w epoce megalitów

Miękkie kamienie – świadectwa, dowody

Początek epoki megalitów – pierwsze naczynia z twardych kamieni

Przyjmijmy, że początek epoki megalitów wyznaczają pierwsze wyrzeźbienia naczyń w twardych kamieniach w Egipcie.

Naczynia takie pojawiają się ok. 3200 lat p.n.e. Wykonane były z najtwardszych skał, takich jak bazalt, dioryt, granodioryt,

granit, porfir i andezyt. Naczynia wyskrobywano z jednej bryły kamiennej, przypuszczalnie kawałkiem berylu lub dolerytu,

które są twardsze od granitu. W twardych skałach można było efektywnie dłubać i rzeźbić dopiero od około 3200 lat p.n.e.,

kiedy – na skutek zbliżającego się przesilenia grawitacyjnego Ziemia–Księżyc – skały dostatecznie zmiękły

i wyskrobanie naczynia z bryły twardej skały nie nastręczało wówczas żadnych trudności. Obecnie nie jesteśmy

w stanie wyrzeźbić, wyskrobać czy wydrążyć podobnych naczyń (w twardej skale) żadnym minerałem, którego mogli używać

wówczas Egipcjanie – nawet rylcem diamentowym. Naczynia rzeźbione, wyskrobywane w najtwardszych kamieniach, są,

moim zdaniem, świadectwem tego, że od ok. 3200 lat p.n.e. kamienie były bardziej miękkie i podatniejsze na obróbkę.

Na taki właśnie przebieg przesilenia grawitacyjnego wskazują wyniki badań naczyń kamiennych. Krótki artykuł,

zamieszczony w internecie, przytaczam w całości:

Przegląd Geologiczny, vol. 53, nr 9, 2005

Naczynia kamienne starożytnego Egiptu

Franc Zalewski*

Prowadzone na terenie Egiptu, od czasów Napoleona, badania archeologiczne pozwoliły wielu muzeom świata

uzbierać imponujące kolekcje eksponatów. Jedną z licznych grup zabytków stanowią naczynia kamienne wykonane

ze skał krystalicznych. Ich liczba szacowana jest na około 30 000 egzemplarzy. Nie wiadomo jednak jak wiele

naczyń, pochodzących głównie z zakupów, znajduje się w prywatnych kolekcjach.

Surowce użyte do produkcji naczyń to takie skały magmowe i metamorficzne jak: bazalt, granit, porfir, dioryt oraz

serpentynit i in. Do wytwarzania naczyń używano także skał osadowych.

Różnorodność form naczyń jest imponująca, zaczynając od płaskich tac, mis, dzbanów kończąc na skomplikowanych

formach. Sposób ich obróbki i precyzja wykonania są godne podziwu. Standardowa grubość ścian wykończonych

naczyń wynosi od 8 do 4 mm. Niektóre wyjątkowe naczynia mają grubość ścianki porównywalną z grubością

skorupy jajka. Większa część naczyń z materiałów kamiennych została znaleziona w warstwach archeologicznych

kultur predynastycznych, wczesnodynastycznych i reprezentujących początki Starego Państwa. Znaleziono je także

w grobowcach pochodzących z tych okresów, gdzie stanowią wyposażenie zmarłego. Omawiane naczynia kamienne

datowane są na lata 3200-2500 p.n.e., czyli przełom neolitu i epoki wczesnego brązu.

* Zakład Mineralogii, Petrografii i Geochemii, Akademia Górniczo–Hutnicza, al. Mickiewicza 30, 30-059 Kraków

Ani wcześniej ani później naczyń z twardych kamieni nigdzie już nie wytwarzano, co wskazuje na „księżycową hipotezę”

– na księżycową przyczynę wytwórczości naczyń z twardych kamieni. Naczynia z twardych skał z okresu predynastycznego

i wczesnodynastycznego znajdują się m.in.:

–        w University College London, Anglia;

–        w Luwrze w Paryżu, Francja;

–        w Petrie Muzeum w Londynie, Anglia;

–        w Ashmolean Muzeum w Oxfordzie, Anglia.

Tak więc ok. 3200–2500 lat p.n.e. ludzie bez problemów wyskrobywali w twardych skałach nie tylko naczynia, lecz wykonywali

gigantyczne wyrzeźbienia w litej skale, gdzie usuwano setki tysięcy, a nawet miliony ton urobku skalnego.

¾ W tym to właśnie okresie czasu powstawała monumentalna architektura kamienna na świecie, z wszystkimi piramidami włącznie.

¾ Wtedy to właśnie powstało słynne miasto Machu Picchu w Peru, które zostało wyskrobane i wyrzeźbione w litej skale granitowej,

bez znajomości żelaza. Usunięto tu setki tysięcy ton urobku granitowej skały. Miasto nie zostało „wykute”, jak się obecnie

przyjmuje, ponieważ nie było czym kuć granitowej skały, zaś obróbka granitu nie jest możliwa nawet rylcem diamentowym.

¾ W Salwadorze piramidy zostały wyskrobane i wyrzeźbione (nawet nie zbudowane) w litej skale bazaltowej bez znajomości żelaza.

¾ Słynna „Twierdza Inków” w Sacsahuaman, koło Cuzco w Peru została wyskrobana i wyrzeźbiona (a nie zbudowana),

w litej skale wapiennej.

¾ Coricancha – Świątynia Słońca w Cuzco. Monumentalny kompleks świątynny o wymiarach 140 na 135 metrów, także został

wyskrobany i wyrzeźbiony (a nie zbudowany z ogromnych, wielokształtnych i doskonale dopasowanych bloków kamiennych),

w litej skale bazaltowej. Bez znajomości żelaza.

¾ Wszystkie piramidy i inne struktury kamienne w Meksyku i Ameryce Środkowej zostały wyskrobane i wyrzeźbione

(a nie zbudowane), w litej skale. Bez znajomości żelaza.

1.        2.        3.

1. Madera, Portugalia. 2006. Gigantyczne, dochodzące do 20 m wysokości, tarasy i ponad 2000 km kanałów wodnych

(hiszp. levadas) wyrzeźbiono w bazaltowych skałach na Maderze. Creative Commons Autor: Martijn de Visser 

2. Levada w Rabacal, Madera, Portugalia. 2006. Bazalt. Creative Commons Autor: Martijn de Visser 

3. Levada, Madera, Portugalia. 2008. Creative Commons Autor: goforchris

Madera, Portugalia. Levadas

http://farm1.static.flickr.com/71/224341094_15d355d35c_b.jpg – levadas

Madera, Portugalia. Wyrzeźbiony w litej skale, wysoko w bazaltowych górach, kanał wodny i tunel. III tysiącl. p.n.e.

http://farm3.static.flickr.com/2235/2432397806_9da998963a_o.jpg – levadas  
 

  Mihintale, Sri Lanka. Granitowa rzeźba skalna. Wszystkie monumenty epoki megalitów, na całym świecie,

były rzeźbione w podobny sposób – w litej, naturalnej skale. Rzeźbienie wszystkich monumentów megalitycznych, odbywało się

poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

W Petrze, w Jordanii znajdują się gigantyczne rzeźby skalne, wykonane bez użytecznego celu, prawdopodobnie

dla przyjemności. Skały piaskowe. Największe rzeźby dochodzą do 50 m wysokości. Uważa się, że rzeźby skalne w Petrze

wymagały usunięcia kilku milionów ton skalnego urobku. Gigantyczne rzeźby wykonane są w litej skale, w podobnym czasie,

co Piramida Cheopsa w Egipcie. Tego rodzaju wyrzeźbienia w litej skale były absolutnie niemożliwe do wykonania w starożytności.

Dlatego musimy założyć, że epoka megalitów, epoka księżycowa, epoka miękkich skał – rzeczywiście istniała.

1.        2.        3.

1. Chazne, Petra. Uważa się, że monument został „wykuty” w skale, w I-II w. n.e.

2. Petra. Gigantyczne rzeźby skalne. Creative Commons

3. Petra. 2008. Gigantyczne rzeźby skalne wykonane bez użytecznego celu. Creative Commons Autor: josholalia

 1.          2.          3.          4. Creative Commons Autor: Tomás Fano

Zamek San Felipe del Morro. Portoryko. 2004. Zamek został wyrzeźbiony w litej skale bazaltowej w III tysiącl. p.n.e.

Zdjęcia ukazują gigantyczne zniwelowania i wyrzeźbienia w litej skale. Uważa się, że zamek zbudowali Hiszpanie począwszy

od 1540 r. Organizacja UNESCO wpisała zamek na listę światowego dziedzictwa ludzkości. 1. 2. 3. Creative Commons Autor: Daquella manera 

Creative Commons

Ollantaytambo, Peru. Ogromne tarasy wyrzeźbiono w twardej, andezytowej, litej skale, usuwając tysiące ton skalnego urobku.

Przykładów jest wiele. Setki gigantycznych wyrzeźbień w litej skale, w epoce megalitów, znajdujemy niemal na całym świecie.

Ilustrują nam one, z jaką ogromną łatwością wyskrobywano, szlifowano i rzeźbiono twarde skały – szczególnie w pierwszym

okresie epoki megalitów tj. ok. 3200–2500 lat p.n.e.

Miękkie skały w epoce megalitów (ok. 3200–2200 p.n.e.)

Pompeje, Włochy. Megalityczne ulice wyrzeźbione w litej, bazaltowej skale. Około 4500 lat temu miękki bazalt dosłownie

uginał się i był wgniatany, jak ciasto, ciężarem wozów na kołach. Tak zwane „rzymskie drogi” w Pompejach są dosłownie

powgniatane w niezliczonych miejscach. Podobne koleiny znajdują się w Veronie, Herkulanum, na Forum Romanum w Rzymie,

na Via Appia Antica blisko Rzymu, i w Jerash i Petrze w Jordanii.

1.         2.         3.

1. Koleiny w Pompejach. 2006. Creative Commons Autor: loloieg

2. Koleiny w Pompejach. 2006. Creative Commons Autor: fachxx00

3. Bazaltowa ulica w Pompejach wyrzeźbiona w imitację bruku. Tak zwane „rzymskie drogi” nie były brukowane, lecz rzeźbione

(w litej skale) w mozaikę przypominającą bruk. Obrysowanie imitowanych kamieni brukowych wykonywano kamiennym rylcem

trzymanym w dłoni, który dosłownie wgniatał, gładką pierwotnie, nawierzchnię skały. Creative Commons Autor: fachxx00

Dolina Aosty, Północno-Zachodnie Włochy. Droga sprzed 4500 lat, wyrzeźbiona w litej, wapiennej skale. Kamienne koła

wozów obciążonych ładunkiem wgniotły miękką wówczas skałę, tworząc nierzadko kilkunastometrowe koleiny.

http://www.italianvisits.com/images/valdaosta-im/aosta-medievalstreet.jpg

Dendera, Egipt. Skała piaskowa. Bardzo głębokie, pojedyncze zadrapania twardym kamiennym rylcem, przypuszczalnie

dolerytowym – obecnie absolutnie niemożliwe do wykonania nawet rylcem diamentowym. Wybieranie stosunkowo dużych

porcji urobku skalnego było (w okresie gładzonym) dziecinnie łatwe. Być może jedna osoba w ciągu kilku minut wykonała

tych kilkanaście pojedynczych, potężnych, głębokich zadrapań.

http://farm2.static.flickr.com/1282/1086056264_57458b4c2c_o.jpg

Na podstawie licznych zdjęć, możemy w przybliżeniu ustalić, że jedna osoba mogła wyskrobać,

usunąć, ok. 1 m³ urobku dowolnej skały w ciągu 15 min. Czyli średnio – prawie 3 tony.

Z książki egiptologa Andrzeja Niwińskiego „Zagadki kraju faraonów”, dowiadujemy się, że w kamieniołomie asuańskim przeprowadzone

było doświadczenie, które wykazało, że kamieniarz (za pomocą bryły dolerytowej i piasku), w ciągu jednej godziny może usunąć

pięciomilimetrową (5 mm) warstwę granitu z powierzchni ok. 10 cm2. Czyli kostkę o boku 10 cm kamieniarz zeszlifowałby przez

200 godz. A jeden metr sześcienny przez 200,000 roboczogodzin. Wokół Niedokończonego Obelisku w Asuanie usunięto gigantyczną

masę urobku skalnego – ok. 1500 ton.

Turyści na dnie głębokiego rowu okalającego Niedokończony Obelisk w Asuanie. Egipt. Granit wybierano

z dziecinną łatwością – jak gdyby to była glina.

http://farm3.static.flickr.com/2096/1536013566_e2262cbf6a_o.jpg 

Niedokończony Obelisk. Wybieranie granitowego urobku skalnego było dziecinnie łatwe i niezwykle efektywne.

http://www.waseda.jp/prj-egypt/sites/Aswan/Aswan17.jpg

Aby wydrążyć tzw. „Baseny królowej Saby” w Aksum, w Etiopii, musiano usunąć prawdopodobnie sto razy więcej urobku

skalnego (także granitowego), niż usunięto podczas rzeźbienia „Niedokończonego Obelisku” w Asuanie. To nie są żarty

– jeśli kiedyś usuwano ręcznie setki tysięcy ton granitowego, andezytowego lub bazaltowego urobku, to świadczy, że w epoce

megalitów była możliwość obrabiania twardych skał i rzeźbienia olbrzymich monumentów skalnych – możliwość,

której już dzisiaj nie ma.

http://p.vtourist.com/2323068-Things_To_Do-Axum.jpg

Miękka skała (andezyt) w Ollantaytambo, Peru. Charakterystyczne, ręczne zadrapania skały, niemożliwe do wykonania

w żadnym czasie, oprócz epoki megalitów. Na drodze z „kamieniołomów” Kachiqhata do Świątyni Słońca w Ollantaytambo

znajduje się blok skalny o długości 6 m i boku ok. 1,60 m. Jest to andezyt (7 Mohsa) – jedna z najtwardszych skał.

Zdjęcia ujawniają charakterystyczne ślady pojedynczych skrobnięć ryolitowym, kwarcytowym lub hematytowym rylcem.

Jedno zadrapanie takim rylcem pozwalało kiedyś na usunięcie stosunkowo dużej porcji materiału skalnego: ze zdjęć wynika,

że ok. 3–5 kg. Tego rodzaju pojedyncze zadrapania są dzisiaj absolutnie niemożliwe do wykonania.

http://home.earthlink.net/~rnisbet/weary5.jpg

Miękkie skały piaskowe w kamieniołomach w Gebel Silsilah West, Egipt. Charakterystyczne, pojedyncze zadrapania skały,

niemożliwe do wykonania w żadnym czasie, oprócz epoki megalitów. 4500 lat temu skałę można było skrobać niezwykle

efektywnie, ponieważ kamienie były miękkie niemal jak glina.

http://www.waseda.jp/prj-egypt/sites/Silsilah/SilW29.jpg

Miękka skała granitowa w Machu Picchu, Peru. Megalityczne struktury w Machu Picchu nie powstawały przez „budowanie”.

Skałę skrobano tu, zdrapywano, dłubano, szlifowano lub ściarano. Na pierwszym planie charakterystyczne zadrapania

granitowej skały, niemożliwe do wykonania w żadnym czasie, oprócz epoki megalitów.

http://farm1.static.flickr.com/64/206159733_48a6eb317c_o.jpg

Miękki granit w Sigirija, Sri Lanka. Granitowe schody wykonane ok. 3000–2500 lat p.n.e. W epoce miękkich skał, można było

wybrać, wyskrobać, prawdopodobnie ok. 1 m³ (prawie 3 tony) dowolnej skały w ciągu 15 min. Pojedyncze wyżłobienia, widoczne

na zdjęciu, wykonywano jednym ruchem, jednym zadrapaniem, dużym rylcem kamiennym. Schody wydłubywano często bezładnie,

ponieważ oszczędność pracy nie liczyła się zupełnie. Obok, metalowe schody dla turystów.

http://farm2.static.flickr.com/1200/1354322133_1635d155be_b.jpg

Miękka skała na Zamku Regenstein, Niemcy. Rzeźba skalna z III tysiącl. p.n.e.

http://farm3.static.flickr.com/2257/1789273173_838244dba6_b.jpg

Więcej – w książce autora pt. Księżyc i piramidy, którą można nabyć w Wydawnictwie Dobry eBook, pod adresem:

http://www.dobryebook.pl/piramidy_megality_kromlechy_dolmeny-e-55.html