Home

¾ Monumenty megalityczne – rzeźbione struktury kamienne, właściwe dla epoki megalitów.

¾ Monumentów megalitycznych nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale.

¾ Rzeźbienie wszystkich monumentów megalitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie

materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

Zmierzch epoki megalitów – spieczone skały (ok. 2200 lat p.n.e.)

Okres przesilenia grawitacyjnego, kiedy Księżyc znajdował się na orbicie geostacjonarnej, skończył się (ok. 2200 lat p.n.e.),

prawdopodobnie nagle, niejako „z dnia na dzień”. Wyglądało to tak, jakby Księżyc wyrwał się z ogromnego, grawitacyjnego

uścisku Ziemi i ulatywał na coraz dalszą orbitę. Na ziemię opadła zawiesina kurzu i pyłów, utrzymująca się wysoko

w powietrzu. Ukazało się Słońce, którego nie było widać od stuleci. W rejonie egipskich piramid nastał początek

pustynnego klimatu. Badania wskazują na suszę w Etiopii i głód w Egipcie w podobnym czasie.

Nagle skały stały się znacznie twardsze, co pociągnęło za sobą przerwanie wszystkich (dłubanych) prac megalitycznych

na całym świecie. Dłubane obrabianie skał okresu przesilenia stało się już na zawsze niemożliwe. Na taki właśnie przebieg

wydarzeń wskazuje charakter niedokończonych, nagle przerwanych prac megalitycznych w końcowej fazie okresu

przesilenia widoczny na całym niemal świecie. Stukilowy rylec, którym Egipcjanin z dziecinną łatwością niszczył piękne,

gładzone powierzchnie piramid, wypadł mu z rąk, a on sam usiadł ciężko na skale. Był cięższy i czuł się cięższy.

Po grawitacyjnym szoku powrócono jeszcze na jakiś czas do rzeźbienia piramid w Egipcie. Ale „roboty megalityczne”

okazały się o wiele cięższe niż poprzednio, a po stosunkowo krótkim czasie, zupełnie niemożliwe.

Mozaika dłubana (ok. 2500-2200 lat p.n.e.)

Właściwości skał w okresie dłubanym

Wyrzeźbienia skalne dłubane są niewątpliwie najbardziej zagadkowymi i niesamowitymi wyrzeźbieniami w epoce megalitów.

Przez cały końcowy okres przesilenia, okres dłubany (ok. 2500-2200 lat p.n.e.) nie można było wyrzeźbić w skale,

powiedzmy metrowej wysokości sylwetki człowieka, ponieważ nie można było w żaden sposób gładzić obrabianej skały

– skała stała się zbyt krucha. Tego rodzaju sytuacja uniemożliwiała dotychczasowe gładzone rzeźbienie skał.

Rzeźbą dłubaną nie można już było wykonać motywów przedstawiających ludzi, zwierzęta czy kwiaty, stąd wyrzeźbienia

dłubane przypominają najczęściej mury, murowane struktury architektoniczne, lub ruiny zabudowań mieszkalnych.

Doprawdy trudno dociec co działo się z obrabianymi skałami podczas rzeźbienia w okresie dłubanym. W okresie tym trudno

było jakimkolwiek rylcem kamiennym uzyskać gładką powierzchnię obrabianej skały ponieważ skała stała się zbyt krucha.

Rylec „szedł” nierówno, „wibrował” i niejako skakał po kruszącej się skale na wszystkie strony. Po przyłożeniu kamiennego

rylca do obrabianej skały następowało prawdopodobnie duże iskrzenie i niejakie „odpryskiwanie” obrabianej skały,

powodujące charakterytyczną rzeźbę dłubaną dla tego okresu. Niektóre wyrzeźbienia dłubane wyglądają tak, jakby skała

zostawała skrzemieniała, spieczona, lub topiła się podczas obróbki.

Wiele fragmentów, zazwyczaj pięknych pierwotnych rzeźb skalnych gładzonych, zostało przerzeźbionych mozaiką dłubaną

imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie. Tego rodzaju przerzeźbienia wiązały się najczęściej z oszpeceniem pierwotnych

struktur megalitycznych. Wraz z nastaniem okresu wyrzeźbień dłubanych nastąpiło ogólnoświatowe niszczenie i oszpecanie

poprzednich rzeźb gładzonych. Gładzona obróbka skał stała się niemożliwa, ponieważ obrabiana skała zmiękła tak bardzo,

że stawała się zbyt krucha i miękka. Wiele monumentalnych arcydzieł architektury megalitycznej, rozsianych niemal po całym

świecie, będących pierwotnie rzeźbami gładzonymi zostało brutalnie oszpecone późniejszymi wyrzeźbieniami dłubanymi.

Wyrzeźbienia skalne dłubane są to wyrzeźbienia w litej skale, najczęściej na poprzednich rzeźbach gładzonych

– charakterystyczne tylko dla epoki megalitów. Wyrzeźbienia te do złudzenia przypominają mury, ściany, domy,

ruiny zabudowań mieszkalnych, lub inne struktury kamienne „zbudowane” z poszczególnych głazów lub kamieni.

Do wyrzeźbień dłubanych należą wyrzeźbienia cegiełkowe. Wyrzeźbienia te do złudzenia przypominają mury, ściany,

zabudowania mieszkalne, domy lub inne struktury zbudowane ze współczesnych cegieł.

Spieczone, skrzemieniałe skały (ok. 2200 lat p.n.e.)

Pod sam koniec epoki megalitów ok. 2200 lat p.n.e., działo się ze skałami coś bardzo niezwykłego. Teraz nawet dłubana

obróbka skał stała się utrudniona lub nawet niemożliwa. W kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego skały nie

można już było rzeźbić, ponieważ obrabiana skała zaczęła się niejako „spiekać” lub „piec”. I wtedy nastąpił koniec

epoki megalitów – Księżyc odleciał z orbity geostacjonarnej.

Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały piaskowe, wapienne, bazaltowe, dolerytowe, stanowią być może ostatni akcent

okresu dłubanego i zarazem epoki megalitów. Każdy rodzaj skał (piaskowych, wapiennych, bazaltowych, dolerytowych),

inaczej reagował w tym czasie na obróbkę, co ukazaują poniższe zdjęcia. Ewentualnego skrzemienienia skały granitowej

nie udało mi się dotychczas ustalić.

Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały w epoce megalitów, pozwalają wysunąć przypuszczenie, że podczas tarcia

kamiennym lub metalowym (z brązu lub kutej miedzi), narzędziem obrabianej skały, następowało duże iskrzenie,

którego oświetlenie wystarczało aby malować hieroglify wewnątrz piramid egipskich. Tego rodzaju spieczone skały

wzmacniają także hipotezę o księżycowej przyczynie epoki megalitów.

Wyraźnie skrzemieniałe, lub „spieczone” skały występują na wielu strukturach megalitycznych, które przypisuje się czasom

rzymskim, jak choćby na Forum Romanum i w Koloseum w Rzymie, a także w Herkulanum, Ostii i Pompejach we Włoszech.

A więc wiele z tych struktur megalitycznych należałoby przypisać do tego samego okresu, co piramidy egipskie w Gizie.

Skrzemieniałe skały dolerytowe (ok. 2200 lat p.n.e.)

Skała dolerytowa – pochodzenia wulkanicznego, podobna do bazaltu. Twardsza od granitu. Kiedy skały dolerytowej nie można

już było rzeźbić „normalnie”, czyli w sposób gładzony, przerzeźbiono jeszcze niezliczoną ilość struktur architektonicznych

w mozaikę skrzemieniałej skały, i na tym prawdopodobnie skończyła się epoka rzeźbienia dolerytowych struktur megalitycznych

w Anglii i Francji. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej, pojawia się prawdopodobnie pod koniec okresu dłubanego,

a więc pod koniec epoki megalitów.

1.       2.       3.      4.      5.

1. St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Widoczne ślady skrzemieniałej skały. Podczas kontaktu z narzędziem kamiennym lub metalowym

(z brązu lub kutej miedzi) – dolerytowa skała zostawała w niezliczonych miejscach skrzemieniała, upodobniając się do krzemienia,

obsydianu lub szkliwa wulkanicznego.

2. St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Rzeźba  gładzona, wykonana w monolitycznej skale dolerytowej, oszpecona

przerzeźbieniami dłubanymi – mozaiką skrzemieniałej skały, przypominającej krzemień, szkliwo wulkaniczne lub obsydian.

3. Pobliże kościoła w Kemp Town, Anglia. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej przypominająca krzemień lub obsydian.

4. Teatr Gangway, Anglia. 2005. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika dłubana–schyłkowa.

5. Hampshire, Anglia. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika dłubana–schyłkowa. Skała dolerytowa podczas obróbki

niejako „piekła się” i zamieniała w podobiznę krzemienia.

Norfolk, Anglia. Ściana litej skały dolerytowej. Widoczne ślady skrzemieniałej skały, przypominającej krzemień,

szkliwo wulkaniczne lub obsydian.

http://farm1.static.flickr.com/110/315935222_b8371896d4_b.jpg 
 

Skrzemieniałe skały piaskowe (ok. 2200 lat p.n.e.)

W Parku Narodowym Skamieniałego Lasu, w Arizonie, w USA, znajduje się znaczna ilość fragmentów skrzemieniałego drewna,

które pochodzi sprzed 200 mln lat. Wiele jednak wskazuje na to, że „Skamieniały Las” w Arizonie pochodzi z III tysiącl. p.n.e.,

zaś fragmenty rzekomego skrzemieniałego drewna – są skrzemieniałą skałą piaskową. Skała piaskowa, podczas obróbki w schyłkowym

okresie epoki megalitów, ok. 2200 p.n.e., ulegała skrzemienieniu. Liczne egzemplarze „skrzemieniałego drewna”, jakie występują

w „Skamieniałym Lesie” w Arizonie, są skalnymi rzeźbami, wykonanymi przez człowieka w sposób imitujący drewno.

W epoce megalitów, kiedy powstawał „Skamieniały Las” w Arizonie, pustyni jeszcze nie było. Można przypuścić,

że wszystkie pustynie na świecie zaczęły powstawać ok. 2200 lat p.n.e., kiedy to skończyła się epoka megalitów.

1.        2.        3.       4.

1. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2007. Starannie zniwelowany teren skalny wokół rzekomo

„skrzemieniałego drewna”, również wskazuje na rzeźby wykonane ludzką ręką. Creative Commons Autor: Lyndi&Jason

2. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2007. Creative Commons Autor: Lyndi&Jason  

3. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2006. Skała piaskowa podczas obróbki w schyłkowym okresie

epoki megalitów (ok. 2200 p.n.e.), ulegała skrzemienieniu. Uważa się, że jest to „skrzemieniałe drewno” sprzed

około 200 mln lat. Creative Commons Autor: ZackW

4. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2003. Creative Commons Autor: Clinton Steeds

1.       2.       3.

1. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2008. Creative Commons Autor: puroticorico

2. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2008. Megalityczne struktury architektoniczne – znajdujące się

w tym samym Parku Skamieniałego Lasu – wzmacniają przypuszczenie, że „Skamieniały Las”

jest mitem. Creative Commons Autor: puroticorico

3. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2008. Creative Commons Autor: puroticorico

Skrzemieniałe skały bazaltowe (ok. 2200 lat p.n.e.)

1.         2.        3.        4.

1. Bazaltowa piramida Tazumal, Salwador. Zniszczenia pierwotnej gładzonej powierzchni piramidy, rzeźbą dłubaną

– wyglądają tak, jakby skała została spieczona.

2. Bazaltowa piramida na Teneryfie. Wyspy Kanaryjskie, Hiszpania. Tak wygląda piramida przerzeźbiona w schyłkowym

okresie epoki megalitów, ok. 2300–2200 lat p.n.e. Chociaż nie ma tu zaprawy, to jednak żaden kamień nie wypadł ze struktury…

Jest tak dlatego, ponieważ kamieni tu nie ma. Zamiast kamieni jest megalityczna mozaika dłubana–schyłkowa.

Piramida jest rzeźbą skalną, wykonaną w monolitycznej skale.

3. Azory, Portugalia. Megalityczna ściana wyrzeźbiony w litej bazaltowej skale. Mozaika dłubana, imitująca kamienie,

wygląta tak, jakby skała została spieczona. Creative Commons Autor: isabelmar

4. Pompeje, Włochy. 2005. Skała bazaltowa. Mozaika dłubana-schyłkowa.

  Lalibela, Etiopia. 2006. W pewnym momencie (ok. 2500 p.n.e.), nie można już było rzeźbić skał

w sposób gładzony, ponieważ skała stała się zbyt miękka i niejako krucha. Creative Commons Autor: ctsnow

Teotihuacan, Meksyk. W tle piramida Księżyca. Bazalt. Doprawdy trudno dociec, co działo się z obrabianymi skałami

podczas rzeźbienia w okresie dłubanym.

http://farm3.static.flickr.com/2148/2191133672_e7b8bbb855_o.gif

Bazaltowa piramida Tazumal, Salwador. Zniszczenia gładzonej powierzchni piramidy rzeźbą dłubaną wyglądają tak,

jakby skała została spieczona.

http://www.alternativnahistorija.com/AH8_files/image089.jpg

Tula, Meksyk. Bazalt. Na pierwszym planie spieczony fragment skały.

http://farm1.static.flickr.com/199/464601564_f262c2f35c_b.jpg 

Spieczone skały wapienne (ok. 2200 lat p.n.e.)

Niesamowita kruchość i miękkość skały uniemożliwiała uzyskanie gładzonej powierzchni podczas obróbki w okresie dłubanym.

Pod koniec tego okresu skały wapienne „niejako piekły się” podczas obróbki.

1.         2.

1. Akwedukt Pont-du-Gard, Francja. Fragmenty „spieczonej” skały wapiennej, charakterystyczne dla schyłku epoki megalitów,

dowodzą m.in., że monument nie został „zbudowany” przez Rzymian w I w. p.n.e., lecz wyrzeźbiony w litej skale, w III tysiącl. p.n.e.

2. Zamek Baux, Francja. W kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego skały nie można już było rzeźbić,

ponieważ zaczynała się niejako „piec”.

Sakkara, Egipt. Rejon Piramidy Schodkowej Dżosera. Charakterystyczna, dla okresu dłubanego, „spieczona” powierzchnia skały.

W okresie dłubanym, rzeźbienie gładzone (normalne) było już niemożliwe, ponieważ skały stawały się zbyt kruche, miękkie i niejako

„piekły się” podczas obróbki.

http://farm1.static.flickr.com/197/444758984_d7bb7202d2_b.jpg 

Na pierwszym planie fragment piramidy Chefrena. W tle piramida Cheopsa.

http://farm1.static.flickr.com/225/457482238_0bab9f5f9b_b.jpg 

Mozaika dłubana–schyłkowa (ok. 2200 lat p.n.e.)

mozaiką cegiełkową. Między kolumnami widoczne oszpecenia mozaiką dłubaną–schyłkową. Creative Commons Autor: antmoose

1.         2.        3.        4.

1. Forum Romanum, Rzym. Skała bazaltowa. Wielkie bryły mozaiki dłubanej–schyłkowej, znajdujemy pośród

struktur megalitycznych niemal na całym świecie.

2. Grobowiec Cecylii Metellii przy drodze Appijskiej (Via Appia), Rzym. 2006. Bazaltowa rzeźba skalna z III tysiącl. p.n.e.

Czyżby monument wznosił się na fundamencie z gruzu? Nic podobnego, megalityczny monument został brutalnie oszpecony

mozaiką dłubaną–schyłkową. Piękne wyrzeźbienia gładzone niszczono mozaiką dłubaną wszędzie na świecie,

i w tym samym okresie (ok. 2500–2200 p.n.e.).

Uważa się, że grobowiec zbudowano w czasach rzymskich. Creative Commons Autor: Allie_Caulfield

3. Wielki Kanion Kolorado, Arizona, USA. 2004. Skała piaskowa. Rzeźba skalna z III tysiącl. p.n.e. Czyżby monument wznosił się

na fundamencie z gruzu? Nic podobnego, megalityczny monument został brutalnie oszpecony mozaiką dłubaną–schyłkową.

Creative Commons Autor: Clinton Steeds 

4. Okinawa, Japonia. 2008. Mozaika dłubana–schyłkowa. Skała granitowa. Creative Commons Autor: Ken@Yokohama

Więcej – w książce autora pt. Księżyc i piramidy, którą można nabyć w Wydawnictwie Dobry eBook, pod adresem:

http://www.dobryebook.pl/piramidy_megality_kromlechy_dolmeny-e-55.html