1.
2.
3.
Jerzy Kijewski
Epoka miękkich skał
¾ Monumenty megalityczne – rzeźbione struktury kamienne, właściwe dla epoki megalitów.
¾ Monumentów megalitycznych nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale.
¾ Rzeźbienie wszystkich monumentów megalitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie
materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.
Okres gładzony i okres dłubany
Spis treści:
Zniszczenia megalityczną mozaiką dłubaną imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie
Zniszczenia mozaikami dłubanymi – imitującymi bloki skalne, głazy lub kamienie
Fragmenty monumentów wapiennych zostawały często rozbijane w proch
Zniszczenia dokonane przez człowieka – a nie przez erozję
Mit okładziny–licówki na scianach piramid
Zniszczenia megalityczną mozaiką dłubaną imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie.
Niemal każda piramida i monument megalityczny na świecie, pozostały wyrzeźbione tymi dwoma sposobami
– rzeźbą gładzoną i rzeźbą dłubaną. Charakter wyrzeźbień struktur kamiennych, widoczny na całym świecie,
jednoznacznie wskazuje na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane.
1.
2.
3.
1. Karnak, Egipt. 2007. Creative Commons Autor: Argenberg
2. Machu Picchu, Peru. Granitowe miasto wyrzeźbione w litej skale w III tysiącl. p.n.e. Struktury kamienne widoczne na zdjęciu
nie zostały „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w litej skale granitowej. Po prawej stronie widoczne jest niedokończone mozaikowanie
ściany. W okresie gładzonym (ok. 3200–2500 p.n.e.), wszystkie monumenty megalityczne były rzeźbione, szlifowane na gładko.
Później, w okresie dłubanym (ok. 2500 p.n.e.), następowały pierwsze, płytkie wyżłobienia mozajek imitujących bloki skalne,
głazy lub kamienie. Do końca epoki megalitów (ok. 2200 p.n.e.), mozaiki stawały się coraz drobniejsze, zaś zarysy mozajek
ciągle pogłębiano – prawdopodobnie dla zabawy, dla przyjemności. Być może podczas kontaktu kamiennego rylca z obrabianym
kamieniem następowało duże iskrzenie, które wywoływało przyjemne efekty.
3. Bazaltowa Piramida w San Andres, Salwador. 2007. Piramida wyrzeźbiona w skalnym wzniesieniu tylko z jednej strony.
Wysokość: kilkanaście metrów. W pierwotnych wyrzeźbieniach na gładko widoczne są (po lewej stronie zdjęcia) oszpecające
piramidę przerzeźbienia dłubane imitujące kamienie. Creative Commons Autor: cracklow's faux toes
1.
2.
1. Locmariaquer, Bretania, Francja. 2007. Creative Commons Autor: jez.atkinson
2. Chichen Itza, Meksyk. 2007. Wszystkie kolumny na świecie były rzeźbione pierwotnie na gładko. Później, w okresie dłubanym
– kolumny zostawały często przerzeźbiane mozaiką dłubaną (na zdjęciu) lub cegiełkową. I na tym kończyła się epoka megalitów.
Kolumny na zdjęciu powstały w wyniku niwelacji i rzeźbienia terenu skalnego. W tle Piramida Kukulkana. Uważa się, że pierwsze
„budowle” w Chichen Itza zostały „wzniesione” około 700 r. Creative Commons Autor: Ruben Charles
1.
2.
3.
4.
1. Piramida Chefrena, Egipt. Mur na pierwszym planie nie jest murem lecz mozaiką dłubaną imitującą kamienie.
2. Piramida Kukulkana w Chichen Itza, Meksyk. Creative Commons Autor: Mr.Thomas 3. Piramida Łamana, Egipt.
4. Piramida Pierzastego Węża (Quetzalcoatla), Teotihuacan, Meksyk. Creative Commons Autor: jschmeling
Tego rodzaju wyrzeźbienia w litej skale były absolutnie niemożliwe do wykonania w starożytności.
Dlatego musimy założyć, że epoka megalitów, epoka księżycowa, epoka miękkich skał – rzeczywiście istniała.
5.
6.
7.
8.
5. Piramida w Xunantunich w Belize. Creative Commons Autor: Yogi 6. Piramida Mykerinosa, Egipt. Creative Commons
7. Piramida w Malinalco, Meksyk. 2007. Pierwotne wrzeźbienia gładzone, po lewej stronie mozaika dłubana.
Creative Commons Autor: radamantis_t
8. Zechariah Tomb, Izrael. 2005. Monument, wyrzeźbiony na gładko w skalnym wzniesieniu, zaczęto przerzeźbiać (od góry),
późniejszym sposobem dłubanym. Na szczęście megalityczne prace przerwano w dobrym momencie.
Monument w Xpujil, Meksyk. Rzeźba w monolitycznej skale. Monumentalne arcydzieła architektury megalitycznej wyrzeźbione
pierwotnie na gładko zostały oszpecone mozaiką dłubaną. Nie są to ruiny, lecz zachowane niemal w idealnym stanie
struktury megalityczne.
http://farm3.static.flickr.com/2033/2204364460_2cd1f94bfb_b.jpg
Zniszczenia mozaikami dłubanymi – imitującymi bloki skalne, głazy lub kamienie
1.
2.
3.
1. Bazaltowa Świątynia Słońca, Coricancha, Cuzco, Peru. Świątynia została wyrzeźbiona w całości, w litej skale bazaltowej,
w III tysiącl. p.n.e. „Świątynia Słońca” jest dowodem na to, że w prekolumbijskiej Ameryce można było obrabiać skały bazaltowe,
granitowe i inne, bez znajomości żelaza. Wskazuje to jednoznacznie, że skały musiały być na tyle miękkie, że były podatne
na obróbkę narzędziami kamiennymi. Nie mogło być tak, że Inkowie, bez znajomości żelaza, obrabiali-wykuwali na wielką skalę
skały bazaltowe i granitowe, za pomocą swoich narzędzi z brązu i miedzi. Innego wytłumaczenia być nie może, ponieważ skały
granitowej i bazaltowej nie można efektywniw skrobać nawet rylcem diamentowym.
2. Bazaltowy Zamek w Edynburgu, Szkocja. Megalityczny monument wyrzeźbiony w wysokiej (ok. 80 m), bazaltowej górze
w III tysiącl. p.n.e. Po lewej stronie – motywy architektoniczne wyrzeźbione na gładko, w okresie gładzonym.
Po prawej stronie – przerzeźbienia mozaiką dłubaną, charakterystyczną dla epoki megalitów. Creative Commons
3. Bazaltowy Zamek w Edynburgu, Szkocja. Wielkie bryły niewyskrobanych pozostałości skalnych zalegają w wielu częściach
zamku, także na jego szczytowych, dachowych fragmentach. Dowodzi to, że zamek został wyrzeźbiony w skalnej górze,
nie zaś zbudowany z bloków skalnych, głazów lub kamieni.
1.
2.
3.
1. Sun City. Południowa Afryka. Skała bazaltowa. Niewyskrobane pozostałości skalne z okresu gładzonego dowodzą,
że architektoniczne monumenty kamienne rzeźbiono bezpośrednio w litej, naturalnej skale. Ściana po lewej stronie zdjęcia,
została przerzeźbiona mozaiką dłubaną w okresie dłubanym.
2. Porta Nigra, Trewir, Niemcy. 2007. Architektoniczna rzeźba skalna, wykonana w monolitycznej skale piaskowej,
w III tysiącl. p.n.e. Na zdjęciu: Pierwotna rzeźba gładzona wymozaikowana w imitację dużych bloków skalnych, została w wielu
miejscach zniszczona mozaiką dłubaną, imitującą kamienie. Uważa się, że jest to budowla z czasów rzymskich, wzniesiona między
180 a 200 r. n.e. Creative Commons Autor: gongfu_king
3. Vardzia, Gruzja. Prawdopodobnie bazalt. Rzeźby w litej skale wykonane w III tysiącl. p.n.e.
Uważa się, że rzeźby te powstały w XII w. Creative Commons
1. 
2. Creative
Commons
1. Świątynia Rzymska (Diany), Evora, Portugalia. 2007 r. Rzeźba wykonana w monolitycznej skale granitowej, w III tysiącl. p.n.e.
Czyżby wysokie kolumny wznosiły się na fundamencie z małych kamieni lub gruzu? Nic podobnego. Pierwotnie, ściany „fundamentów”
były wyrzeźbione na gładko, zaś później wyrzeźbiono w nich mozaikę dłubaną, imitującą bloki skalne, głazy i kamienie.
Całość została wyrzeźbiona w litej skale, a więc rzeczywistych fundamentów tu nie ma. Uważa się, że „budowla” pochodzi z czasów
rzymskich, z II wieku n.e., co wydaje się mało prawdopodobne. Gdyby Rzymianie dysponowali nawet utwardzaną (narzędziową) stalą,
której stopień twardości w skali Mohsa wynosi 6,5, to i tak nie byliby w stanie obrabiać granitu, którego stopień twardości
w skali Mohsa wynosi 7. Creative Commons
2. Łuk Tytusa, Forum Romanum, Rzym. Rzeźba w monolitycznej skale bazaltowej, barwionej na jasny kolor, podobny
do marmuru. Wykonana w III tysiącl p.n.e. Czyżby monument wznosił się na fundamencie z gruzu? Nic podobnego. Jest to lita skała,
mozaika dłubana, charakterystyczna dla epoki megalitów. Wysokość: 15,4 m, szer.: 8,30 m i głębokość: 3,35 m. Uważa się,
że Łuk Tytusa został „zbudowany” w 81–96 r. przez Rzymian.
http://farm1.static.flickr.com/51/127979584_3aee22ecb5_b.jpg – Łuk Tytusa „na fundamencie z gruzu”.
Wszechobecny gruz na Forum Romanum nie jest gruzem, lecz mozaiką dłubaną lub cegiełkową. Na fundamentach z gruzu
nie wznoszonoby monumentalnych rzeźb skalnych.
http://farm1.static.flickr.com/117/259865370_617801a777_o.jpg –
Łuk Tytusa „na fundamencie z gruzu”.
1. Deir el Bahari, Egipt. III tysiącl. p.n.e. Pierwotne rzeźby gładzone zostały oszpecone mozaiką dłubaną i cegiełkową.
2. Amfiteatr w Nimes, Francja. III tysiącl. p.n.e. Skała Wapienna. Pierwotna rzeźba gładzona została oszpecona
mozaiką dłubaną i cegiełkową. Uważa się, że monument jest budowlą z czasów rzymskich, z I w. p.n.e. Creative Commons
1. Sakkara, Egipt. Rzeźby w monolitycznych skałach wapiennych. Struktury wyrzeźbione pierwotnie na gładko
zostały oszpecone mozaiką dłubaną, ok. 2500–2200 BC. Creative Commons Autor: joepyrek
2. Piramida w Medum, Egipt. Rzeźba wykonana w monolitycznej skale wapiennej w III tysiącl. p.n.e.
Wyrzeźbiona pierwotnie na gładko została oszpecona mozaiką dłubaną, imitującą kamienie. Creative Commons Autor: joepyrek
Wielka Stupa w Sanchi. Indie. Rzeźba w monolitycznej skale, wykonana w III tysiącl. p.n.e. Niedokończone rzeźbienie
mozaiki dłubanej w pierwotnej rzeźbie gładzonej. Widoczne są duże fragmenty nieusuniętych pozostałości skalnych.
Są to fragmenty pierwotnej, gładzonej rzeźby monumentu. Nieusunięte pozostałości skalne uwidaczniają, że cała stupa
została wyskrobana i wyrzeźbiona z dużego wzniesienia monolitycznej skały.
http://farm1.static.flickr.com/167/384512606_bbca79f88c_b.jpg
Niedokończone rzeźbienie mozaiki dłubanej w pierwotnej rzeźbie gładzonej.
http://farm1.static.flickr.com/32/52989502_c45219ed5f_b.jpg
Niedokończone rzeźbienie mozaiki dłubanej w pierwotnej rzeźbie gładzonej.
http://farm2.static.flickr.com/1079/1046090751_424c62fa54_b.jpg
Zamek w Turku, Finlandia. Pierwotna, gładzona rzeźba zamku, przerzeźbiona mozaiką dłubaną,
charakterystyczną dla epoki megalitów.
http://farm1.static.flickr.com/249/521158104_e19abab7a5_o.jpg
Yagul, Oaxaca, Meksyk. Zniszczenia rzeźb gładzonych – mozaiką dłubaną.
http://farm1.static.flickr.com/244/444322343_3488516261_b.jpg
Pompeje, Włochy. Niemal wszystkie, pięknie wyrzeźbione ściany bazaltowy ulic w Pompejach,
zostały zniszczone mozaiką dłubaną.
http://farm3.static.flickr.com/2332/1508539957_f15bd85bdf_o.jpg
Fragmenty monumentów wapiennych zostawały często rozbijane w proch
Około 2500 lat p.n.e. nastąpiło ogólnoświatowe nieszczęście dotyczące większości architektonicznych monumentów kamiennych
na świecie. W okresie dłubanym rzeźbę litej skały zaczęto rzeźbić we wzory przypominające bloki, głazy lub kamienie. Skałę
odłupywano także od macierzystego monumentu i rozbijano na mniejsze fragmenty, zaś pod koniec epoki megalitów skałę rozbijano
dosłownie w proch. Działalność ta dotyczny wielu monumentów megalitycznych rozsianych po całym świecie, a także dróg
i schodów, które niszczone były w podobny sposób. I taka jest reguła dotycząca niemal wszystkich monumentów megalitycznych
na świecie.
Pod koniec epoki megalitów skały wapienne stały się ekstremalnie miękkie i kruche. Fragmenty monumentów wapiennych
zostawały wówczas często rozbijane w proch.
1.
2.
3.
4.
1. Piramida Chefrena, Giza, Egipt. 2008. Creative Commons Autor: u07ch.
2. Piramida Czerwona, Dahszur, Egipt. Creative Commons Autor: Sugarmonster
3. Piramidy w Meroe, Sudan. Duże fragmenty piramid rozbite w proch. Creative Commons
4. Tikal, Gwatemala. 2008. Skała wapienna. Fragmenty piramidy zniszczone rzeźbą dłubaną, imitującą kamienie,
i rozbite w proch. Creative Commons Autor: mrgarin
1. Przed Piramidą Mykerinosa, Giza, Egipt. Charakterystyczne, dla późnego okresu dłubanego, rozbite w proch
skały wapienne. Gdyby wygląd powierzchni wapiennych skał w Gizie spowodowany był erozją, to wszystkie skały byłyby
nią dotknięte w podobnym stopniu – a tak nie jest. A więc nie „erozja”, jak się obecnie przypuszcza, lecz bardziej lub mniej
destruktywna działalność człowieka w okresie dłubanym.
2. Hagar Qim, Malta. Najwyższa część ściany ma ok. 6,5 m. Charakterystyczne, dla późnego okresu dłubanego,
rozbite w proch skały wapienne. Pod koniec epoki megalitów, ok. 2200 lat p.n.e., dłubana obróbka skał stawała się niemożliwa,
ponieważ obrabiana skała zmiękła tak bardzo, że stawała się zbyt krucha i zaczynała się niejako rozsypywać w kontakcie
z rylcem kamiennym, trzymanym przez człowieka. Po prawej stronie widoczne są fragmenty pierwotnej rzeźby gładzonej.
1.
2.
1. Monument w Turbie, Francja. Rzeźba wykonana w monolitycznej skale wapiennej. Arcydzieło architektury megalitycznej
wyrzeźbione pierwotnie na gładko, zostało brutalnie oszpecone mozaiką dłubaną-schyłkową. Monument mierzy 35 m wysokości.
Uważa się, że monument jest „budowlą” z czasów rzymskich. Creative Commons
http://farm1.static.flickr.com/173/378992637_ef817627fe_b.jpg – Monument w Turbie
http://farm1.static.flickr.com/123/356247194_9af0d79fde_b.jpg – Monument w Turbie, częściowo rozbity w proch.
2. Xpujil, Meksyk. Skała wapienna. Rzeźba wykonana w monolitycznej skale wapiennej. Arcydzieło architektury megalitycznej
wyrzeźbione pierwotnie na gładko, zostało brutalnie oszpecone mozaiką dłubaną-schyłkową.
Uważa się, że monument „zbudowano” ok. 500-750 n.e.
Zniszczenia dokonane przez człowieka – a nie przez erozję
Wiele fragmentów, zazwyczaj pięknych pierwotnych rzeźb skalnych gładzonych, zostało przerzeźbionych mozaiką dłubaną
imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie. Tego rodzaju przerzeźbienia wiązały się najczęściej z oszpeceniem pierwotnych
struktur megalitycznych. Wraz z nastaniem okresu wyrzeźbień dłubanych nastąpiło ogólnoświatowe niszczenie i oszpecanie
poprzednich rzeźb gładzonych. Wiele monumentalnych arcydzieł architektury megalitycznej, rozsianych niemal po całym świecie,
będących pierwotnie rzeźbami gładzonymi zostało brutalnie oszpecone późniejszymi wyrzeźbieniami dłubanymi.
1.
2.
3.
4.
1. Piramida Unisa, Sakkara, Egipt. 2005. Zachowane w idealnym stanie fragmenty niemal wszystkich, większych piramid
w Egipcie dowodzą, że pozostałe fragmenty (podobne do gruzu) nie zostały spowodowane erozją, lecz destruktywną
działalnością człowieka w okresie dłubanym. Wiele fragmentów piramid rozbijano dosłownie w proch. public domain Autor: Sebi.
2. Uxmal, Jukatan, Meksyk. 2007. Creative Commons Autor: gorik
3. 4. Mniejsze piramidy obok Piramidy Mykerinosa, Giza, Egipt. 2006. Piramida po prawej stronie została bardziej zniszczona
przerzeźbieniami dłubanymi jak piramida po lewej stronie, która mniej ucierpiała od szaleństwa mozaikowania dłubanego.
Gdyby wygląd powierzchni wapiennych piramid w Egipcie spowodowany był erozją, to wszystkie piramidy byłyby nią dotknięte
w podobnym stopniu – a tak nie jest. A więc nie „erozja” ukształtowała powierzchnię piramid (jak się obecnie przypuszcza),
lecz bardziej lub mniej destruktywna działalność człowieka w okresie dłubanym. W tle Piramida Mykerinosa i Chefrena.
2. Creative Commons Autor: Marc Lacoste 3. Creative Commons Autor: liber
Mit okładziny–licówki na ścianach piramid
1.
2.
3
1. Piramida Łamana, Dahszur, Egipt. 2006. Czyżby ludzie, w mając u samego spodu piramidy „okładzinę–licówkę”, wchodzili
na samą górę piramidy (ok. 100 m) aby odłupać ciężki fragment „licówki” i znieść go na dół? Wydaje się to absurdalne.
Gdyby odłupywano „okładzinę–licówkę”, to odłupywanoby ją od spodu piramid, a nie od góry. Creative Commons Autor: dustinpsmith
2. Piramida Czerwona, Dahszur, Egipt. „Okładzina–licówka” widoczna u spodu piramidy. Chociaż „okladzina–licówka”
była w zasięgu ręki, to czyżby wchodzono po nią nawet 140 m na sam szczyt piramidy Cheopsa? Wydaje się to absurdalne.
Creative Commons Autor: Sugarmonster
3. Pobliże Piramidy Cheopsa, Egipt. Czyżby wchodzono po okładzinę-licówkę aż na sam szczyt piramidy Cheopsa
(ok. 140 m), mając ją u samego spodu monumentu?
Przypuszczalnie okładziny (licówki) na ścianach piramid w Egipcie nigdy nie było. A więc fragmenty skał, sprawiających
wrażenie rzekomej okładziny, ze starannie dopasowanych bloków polerowanego białego wapienia – są wyrzeźbioną w litej skale,
dobrze oszlifowaną mozaiką prostokątną, lub – jak na piramidzie Mykerinosa – mozaiką cyklopową. Wydaje mi się,
że ani piramida Cheopsa ani Chefrena (ani żadna inna) nie zostały nigdy obłożone okładziną (licówką) z polerowanej białej skały
wapiennej, przytransportowanej (ok. 15 km) z kamieniołomów w Tura, znajdujących się po prawej stronie Nilu,
jak się obecnie przyjmuje.
Uważa się, że rdzeń piramidy Mykerinosa (trzecia co do wielkości w Gizie) zbudowany jest z głazów skały wapiennej, natomiast
fragmenty okładziny u spodu piramidy wykonano z dużych bloków różowego granitu asuańskiego. Wydaje się jednak,
że owa „okładzina” jest wyrzeźbioną w macierzystej skale piramidy mozaiką cyklopową – pokrytą jedynie granitowo-podobnym
barwnikiem. I stąd wrażenie, że są to asuańskie głazy granitowe. Większość tych „głazów” stanowi integralną część monolitu
piramidy, a więc muszą być one skałą wapienną.
U spodu wielu piramid w Egipcie (np. piramidy Schodkowej w Sakkarze) widoczne są bardzo starannie oszlifowane płaszczyzny
mozaiki prostokątnej, której obrysy są utrzymane we właściwych wymiarach poziomu i pionu. Właśnie owe mozaiki prostokątne,
pochodzące z pierwotnego wyrzeźbienia piramid na gładko, interpretuje się obecnie jako fragmenty okładzin (licówek), którymi
miały być obłożone pierwotnie piramidy. Wydaje się, że żadna piramida nie znajduje się w stanie ruiny, lecz jest najczęściej
doskonale zachowanym – w swej pierwotnej formie – monolitem skalnym. Domniemana kradzież kamienia
(rzekomej wapiennej licówki z Tura), która ma uzasadniać rzekomo „zrujnowany stan” wielu piramid, nie była w ogóle możliwa,
jeśli wszystkie piramidy w Egipcie są rzeźbami wykonanymi w litej macierzystej skale. Wydaje mi się także, że żadna piramida
(lub jej część) nie powstała z suszonych cegieł mułowych.
Więcej – w książce autora pt. Księżyc i piramidy, którą można nabyć w Wydawnictwie Dobry eBook, pod adresem:
http://www.dobryebook.pl/piramidy_megality_kromlechy_dolmeny-e-55.html
