Home

Światowy okres zniszczeń: 2500–2400 BC  ●  Potop: 2400 BC

Krótki okres żelaza i betonu: 2400–2200 BC

Księżyc znajdował się w tym okresie w kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego, na orbicie geostacjonarnej. Około 2400 lat p.n.e. skały stały się ekstremalnie miękkie – tak bardzo, że podczas obróbki literalnie topiły się, kruszyły, lub ulegały skrzemienieniu, zeszkleniu lub niejako spieczeniu.

1). Piramida Cheopsa, Egipt. Wyrzeźbiona w litej skale wapiennej. Aby wyjaśnić jakoś zdewastowany stan piramid egipskich wymyślono „erozję”. Zdjęcie ukazuje wyraźnie, że ubytki skały nie zostały spowodowane „erozją”, lecz intencjonalną działalnością człowieka w światowym okresie zniszczeń. Rzeczywista erozja w Gizie (ta od 5 tys. lat), być może nie jest dostrzegalna gołym okiem. Some rights reserved by kairoinfo4u  2). Piramida Cheopsa, Egipt. Creative Commons Autor: future15pic   3). Fort San Angelo. Malta. Ubytki skały nie zostały spowodowane (w oczywisty sposób) erozją, lecz celowymi oszpeceniami monumentu w okresie zniszczeń. Oszpecenia ujawniają ponadto, że bloków skalnych nie ma, że monument został wyrzeźbiony w wapiennych formacjach skalnych, a nie „zbudowany”. Podobnie jest ze Sfinksem. Ubytki skały na ciele i twarzy monumentu zostały wykonane ręką człowieka w okresie zniszczeń. Some rights reserved by Glen Bowman  4). Fort San Angelo. Malta. Some rights reserved by Scootzsx 

1). Giza, Egipt. Na pierwszym planie fragment Piramidy Chefrena. W tle Piramida Cheopsa. W schyłkowym okresie zniszczeń, ok. 2400 BC, powierzchnię piramid rozbijano dosłownie w proch. Nie „erozja”, jak się na ogół przypuszcza, lecz intencjonalne oszpecenia wszystkich piramid w Egipcie, w schyłkowym okresie zniszczeń. Some rights reserved by Wayan Vota  2). Ściana obok Piramidy Chefrena, Giza, Egipt. Fragment ściany wapiennej został niejako „wypalony, spieczony” i „rozbity w proch” celtem trzymanym w dłoni człowieka. Nie „erozja”, jak się na ogół przypuszcza, lecz celowe oszpecenia skał w schyłkowym okresie zniszczeń. Creative Commons Autor: future15pic   3). Rejon Piramidy Schodkowej Dżesera, Sakkara, Egipt. Charakterystyczna, dla schyłkowego okresu zniszczeń, „spieczona” powierzchnia skały.  4). Zamek w Baux-de-Provence, Francja. „Wypalone, spieczone” i „rozbite w proch” fragmenty skał wapiennych celtem trzymanym w dłoni człowieka. Uważa się, że zamek został „zbudowany” w XV w. Creative Commons Autor: DavidQuick   5). Zamek w Baux-de-Provence, Francja. Spieczona powierzchnia monumentu, wykonana przez człowieka, w schyłkowym okresie zniszczeń. Creative Commons Autor: maarjaara  

1. 2. 3. 4. 5.

1). Kuelap, Peru. Górne fragmenty monolitycznej ściany, wyrzeźbionej we wzór imitujący kamienie, zostały pod koniec okresu zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e. „rozbite w proch”. Creative Commons Autor: morrissey   2). Piramidy w Meroe, Sudan. Duże fragmenty piramid, wyrzeźbionych w ostańcach skalnych, pod koniec okresu zniszczeń zostały „rozbite w proch”. Uważa się, że piramidy w Meroe „zbudowano” w VI w. p.n.e.  Creative Commons Autor: zagordemores   3). La Iruela, Hiszpania. Zamek wyrzeźbiony w litej skale wapiennej. Ubytki skały nie zostały spowodowane „erozją”, lecz celowymi oszpeceniami monumentu w okresie zniszczeń. Some rights reserved by Nono Fotos  4). Conisbrough Castle, Anglia. Wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. W okresie zniszczeń, fragmenty zamku zostały brutalnie oszpecone rzeźbą oszpecone rzeźbą imitującą kamienieimitującą kamienie. Uważa się, że zamek pochodzi z XII w. Creative Commons Autor: maxwellpdavies   5). Pagan, Birma. Na początku, wszystkie monumenty neolityczne były rzeźbione normalnie, „na gładko”. Później (na zdjęciu), w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 p.n.e., niemal wszystkie monumenty na świecie oszpecano przerzeźbieniami imitującymi bloki, głazy lub kamienie. Creative Commons Autor: ctsnow   

1. 2. 3.

1). Forum Romanum, Rzym. Skała bazaltowa. Wielkie bryły mozaiki schyłkowej, znajdujemy pośród monumentów neolitycznych niemal na całym świecie.  2). Forum Romanum, Rzym. Okres gładzony i okres zniszczeń. Na pierwszym planie rzeźba schyłkowa imitującą małe kamienie. Po prawej – Świątynia Kastora. Creative Commons Autor: Gaspa   3). Amfiteatr w Arles, Francja. 2006 r. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Wyrzeźbienia imitujące bloki i kamienie. Widoczne fragmenty skały „rozbite w proch”, w schyłkowym okresie zniszczeń. Charakterystyczne, częściowo ślepe otwory okienne, w których zalegają nieusunięte pozostałości skalne, także wskazują na III tysiącl. p.n.e. Uważa się, że monument „zbudowali” starożytni Rzymianie w I w. p.n.e. Creative Commons Autor: mastino70     

1). 2). Zamek Peveril, Anglia. „Wypalone, spieczone” fragmenty ściany wapiennej celtem trzymanym w dłoni człowieka. Uważa się, że zamek pochodzi z XI w. 1. Creative Commons Autor: Mr Po  2. Creative Commons Autor: zawtowers   3). Ħaġar Qim, Malta. Najwyższa część ściany ma ok. 6,5 m. Charakterystyczne, dla schyłkowego okresu zniszczeń, „spieczone” i rozbite w proch skały wapienne. Po prawej stronie widoczne są fragmenty pierwotnej rzeźby gładzonej. Uważa się, że megality pochodzą z IV i III tysiąclecia p.n.e.  4). Lecce – Salento, Włochy. Skała wapienna. Przerzeźbienia w schyłkowym okresie zniszczeń wyglądają tak, jakby skała została „spieczona”.  5). Chapelle de Ste-Croix, Arles, Francja. Neolityczny monument architektoniczny wyrzeźbiona w monolitycznej skale wapiennej. Widoczne przerzeźbienia schyłkowe, w okresie zniszczeń, wyglądające tak, jakby skała została „spieczona”. Uważa się, że monument „zbudowano” w XII w. Creative Commons Autor: abrocke  

Spieczone, stopione, skrzemieniałe skały

Pod sam koniec okresu zniszczeń, ok. 2400 BC, działo się podczas obróbki skał coś szczególnie niezwykłego. W kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego, skały nie można już było rzeźbić normalnie, ponieważ obrabiana skała ulegała skrzemienieniu, stopieniu, lub niejako spieczeniu. I wtedy Księżyc zaczął powoli opuszczać orbitę geostacjonarną. Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały granitowe, piaskowe, wapienne, bazaltowe, dolerytowe, stanowią być może ostatni akcent wyrzeźbień okresu zniszczeń.

Każdy rodzaj skał (piaskowych, wapiennych, bazaltowych, dolerytowych), inaczej reagował w tym czasie na obróbkę, co ukazaują poniższe zdjęcia. Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały, pozwalają wysunąć przypuszczenie, że podczas tarcia kamiennym lub metalowym celtem (z brązu lub kutej miedzi), obrabianej skały, następowało duże iskrzenie, którego oświetlenie wystarczało aby rzeźbić i malować hieroglify wewnątrz piramid egipskich. Tego rodzaju spieczone skały wzmacniają także hipotezę o księżycowej przyczynie epoki miękkich skał. Wyraźnie skrzemieniałe, lub „spieczone” skały występują na wielu monumentach neolitycznych, które przypisuje się czasom rzymskim, jak choćby na Forum Romanum i w Koloseum w Rzymie, a także w Herkulanum, Ostii i Pompejach we Włoszech. A więc wiele z tych monumentów należałoby przypisać do tego samego okresu, co piramidy egipskie w Gizie.

●  Teotihuacan, Meksyk. W tle piramida Księżyca. Bazalt. Doprawdy trudno dociec, co działo się z obrabianymi skałami podczas rzeźbienia w okresie schyłkowym.  ●  Piramida Tazumal, Salwador. Bazalt. Zniszczenia gładzonej powierzchni piramidy rzeźbą schyłkową wyglądają tak, jakby skała została spieczona.  Tula, Meksyk. Bazalt. Na pierwszym planie spieczony fragment skały.

Kościół Saint-Léger w Royat, Francja. Monument neolityczny wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Widoczna jest gładka rzeźba pierwotna i rzeźby imitujące bloki i kamienie z okresu zniszczeń. „Spieczone” fragmenty skały wykonano pod sam koniec epoki miękkich skał. Neolityczny znak magiczny, także wskazuje na epokę miękkich skał. Uważa się, że kościół pochodzi z XI wieku.  ●  Kościół Saint-Léger w Royat  ●  Kościół Saint-Léger w Royat  ●  Kościół Saint-Léger w Royat

Skrzemieniałe, stopione skały piaskowe

1). Petra, Jordania. Stopiona i spieczona skała piaskowa. Celowe zniszczenia celtem trzymanym w dłoni człowieka. Prawdopodobnie dla zabawy. Podczas obróbki (kamiennym, miedzianym lub brązowym rylcem), w schyłkowym okresie zniszczeń – skała ulegała skrzemienieniu, przybierając kolorowe zabarwienia. Na zjęciu widoczne są zniszczenia rzeźby gładzonej celtem – rylcem do obróbki skał. Kolorowa barwa skał w Petrze nie jest naturalna, lecz została wykonana ręką człowieka. Creative Commons Autor: de wan   2). Petra, Jordania. Creative Commons Autor: Bitxi   3). 4). Petra, Jordania. Zniszczenia rzeźby gładzonej licznymi zadrapaniami rylcem do obróbki skał. Skrzemieniała skała piaskowa wygląda tak, jakby była stopiona. Creative Commons Autor: Bob McCaffrey   5). Petra, Jordania. Kolorowe fragmenty skał piaskowych w Petrze nie są naturalne, lecz zostały wykonane ręką człowieka. Nie erozja, lecz zniszczenia wykonane ręką człowieka, w okresie zniszczeń. Creative Commons Autor: fhartha   6). Petra, Jordania. Skrzemieniała, kolorowa skała piaskowa powstawała podczas kontaktu z celtem – rylcem kamiennym, miedzianym lub brązowym. Creative Commons Autor: daveyll   7). Petra, Jordania. Creative Commons Autor: kevin (iapetus)    

1.  2.  3. 4.

1). 2). Al Khazneh, Petra, Jordania. Skały piaskowe. Około 2400 BC, skały nie można było obrabiać normalnie, ponieważ podczas obróbki – skała zaczynała się niejako „piec”. Creative Commons Autor: ChrisYunker   3). Petra, Jordania. Na pierwszym planie widoczny jest duży fragment „spieczonej skały”. Creative Commons Autor: gr33ndata   4). Petra, Jordania. Skała piaskowa. Okres gładzony i okres zniszczeń. Creative Commons Autor: synnwang  

Skała dolerytowa – pochodzenia wulkanicznego, podobna do bazaltu. Twardsza od granitu. Kiedy skały dolerytowej nie można już było rzeźbić normalnie, przerzeźbiono jeszcze niezliczoną ilość struktur architektonicznych i innych rzeźb skalnych, mozaikami skrzemieniałej skały, i na tym prawdopodobnie skończyła się epoka rzeźbienia dolerytowych monumentów neolitycznych występujących często w Anglii i Francji. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej, pojawia się prawdopodobnie pod sam koniec okresu zniszczeń, a więc pod koniec neolitycznej epoki.

1). St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Widoczne ślady skrzemieniałej skały. Podczas kontaktu z celtem kamiennym, miedzianym lub brązowym – dolerytowa skała zostawała w niezliczonych miejscach skrzemieniona, upodobniając się do krzemienia, obsydianu lub szkliwa wulkanicznego.  2). St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Rzeźba gładzona, wykonana w monolitycznej skale dolerytowej, oszpecona – mozaiką skrzemieniałej skały, przypominającą krzemień, szkliwo wulkaniczne lub obsydian.  3). Pobliże kościoła w Kemp Town, Anglia. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej przypominająca krzemień lub obsydian.  4). Teatr Gangway, Anglia. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika schyłkowa.  5). Hampshire, Anglia. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika schyłkowa. Skała dolerytowa podczas obróbki niejako „piekła się” i zamieniała w podobiznę krzemienia.

1). Curdrige Church, Hampshire, Anglia. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, podobna do krzemienia. Creative Commons Autor: shemacgo   2). 3). West Dean College, Anglia. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, imitująca krzemienie. Schyłkowy okres zniszczeń. Creative Commons Autor: the justified sinner   4). Norwich, Norfolk, Anglia. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, imitująca krzemienie. Creative Commons Autor: Leo Reynolds